RękoDzielni - Forum u Maranty

Cześć!
Zajrzałam do Was i cieszę się, że coś tu się dzieje. Przez lata byłam mało aktywnym użytkownikiem, ale jestem bardzo sentymentalna i to forum dobrze mi się kojarzy. Rozumiem, że może przegrywa z nowymi sposobami kontaktu przez Internet, jak Fb i Ig, bo tam łatwo i szybko można dodać zdjęcie no i technologia jest nowsza. Jednak fora mają swoje niezaprzeczalne zalety, których mediom społecznościowym brakuje, np. to że można posty segregować oraz wyszukiwać. Jeśli mi się uda, to może pomogę w rozruszaniu forum Wink

Istna skarbnica wiedzy! Bardzo dziękuję. Już przycięłam moje drzewko szczęścia i nadal wygląda bardzo ładnie, ale lepiej się trzyma.

Mam nadzieję, że ktoś mi pomoże z moim kłopotem, bo szukałam już w Internecie bezskutecznie.

Mam ślicznego, dorodnego grubosza, który śmiało wyrósł mi od malutkiej sadzonki do ok. 50 cm wysokiego (nad ziemię), rozgałęzionego kwiata. Niestety, ma jeden, ale dość istotny problem. Pomimo tego rozmiaru łodygi ma wciąż niezdrewniałe - są niemal całe zielone, jedynie jakieś 3 cm nad ziemią przypominają drewno. W związku z tym nie są w stanie unieść ciężaru swojego i liści. W pozycji poziomej utrzymuję je obecnie 5 podpórkami i 2 wstążkami, co niestety odbiera uroku gruboszowi. Bez tego wciąż się przewracał albo kładł łodygi na oknie, przy którym stoi. Czy to normalne, żeby ok. 2-letni grubosz miał niezdrewniałe łodygi? Nigdy nie chorował, nigdy też go nie przycinałam. Bardzo proszę o pomoc.

Ponieważ i tak prałam części robótki przed ich zszyciem, postanowiłam spróbować je, jeszcze mokre, napiąć na karimatach. Nie napinałam nigdy robótki z włóczki naturalnej, więc nie wiem jak to może wyglądać, ale jestem z mojej pracy dość zadowolona. Wprawdzie elementy nie zachowywały nadanego kształtu w 100%, ale przynajmniej były jak uprasowane, ale nadal zachowały swoją fakturę (ściegi warkoczowe). Najprawdopodobniej następne tego typu prace także będę napinać na mokro, ponieważ boję się, że pary użyłabym nieumiejętnie i zniszczyłabym swoją pracę.

No to trochę pech, bo robię akrylem. Zobaczymy, co z tego będzie.

Hmm jest to jakaś myśl- karimaty akurat mam i to aż dwie. Ale one są wciąż zwinięte, więc obawiam się, że nie będą wystarczająco trzymały kształtu robótki. Ale to jest już jakiś wstęp do pomysłu, dzięki Smile

Odświeżam temat, ponieważ mam nie lada dylemat.

Do tej pory blokowałam tylko raz szalik, który miał ponad 2 metry. Zrobiłam to na kocu rozłożonym na wersalce i nie przejmując się upinałam go zgiętego tak, by się zmieścił. Ale to było daaawno temu i już nie mam żadnej kanapy do dyspozycji. Nie blokowałam żadnej robótki, którą robiłam, bo w zasadzie tylko jeden kocyk dla dziecka robiłam i stwierdziłam, że mamusia go upierze w tym, w czym pierze rzeczy dla dziecka, więc i tak blokowanie szlak trafi. I teraz mam do Was pytania o poradę.

Po pierwsze: czy gdy zblokowaną rzecz się upierze (podczas normalnego użytkowania), to już zblokowanie nie będzie widoczne, zniknie?

Po drugie: Mam w planach blokowanie robótek o niebotycznych rozmiarach ponad 2 i ponad 3 metry długości. Pomijając to, że nie mam pojęcia, jak to zmieszczę w mieszkaniu, zastanawiam się, na czym to blokować. Kupienie styropianu byłoby chyba najprostsze, ale nie wiem, czy on się za bardzo nie kruszy? Może znacie jakiś inny nadający się do wbijania szpilek, ale jednak sztywny materiał?

W zeszłym roku normalnie w markecie kupiłam aloes, więc może jeśli o niego chodzi to nieprawda.

Potrzeba matką wynalazku. Właśnie szukałam na forum jakiegoś jednego tematu, w którym omawiane byłyby włóczki - i nie znalazłam. Ponieważ taniej jest kupić włóczkę przez internet, chętnie wybieram taką opcję, ale niestety nie da się wówczas ocenić, czy włóczka jest taka gruba lub miękka, jak tego potrzebuję. Dlatego przydałby się dział, w którym omawiane byłyby włóczki. Jednak warto by go jakoś sensownie podzielić, aby stanowił on rzeczywistą pomoc dla poszukujących, a nie jedynie zlepek chaotycznych i nieuporządkowanych recenzji. Zapobiec temu mogłoby podzielenie działu na tematyczne wątki, np. "włóczki na wyroby dziecięce", "włóczki na narzuty" albo "włóczki szorstkie; miękkie, grube, cienkie, itd." Jednocześnie w tym dziale powinno się mówić o wlóczkach po "imieniu" jakim jest nazwa handlowa, np. Puchatka czy Kocurek. Wspominam o tym dlatego, że jestem (i pewnie nie tylko ja) mimo wszystko niezbyt zaznajomiona z fachowym nazewnictwem i w związku z tym opisy z książki, którą posiadam, typu "dwusplotowa wełna czesankowa" niewiele mi mówią. A propos - może w tym dziale znalazłby się i temat na wyjaśnienie tego typu nazw i sformułowań?
Jeszcze odnośnie podziału w tym dziale, być może najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby każda włóczka miala swój temat, przypisany do odpowiedniego poddziału. Wtedy możnaby w ty samym temacie komentować tylko jedną włóczkę, co byłoby najbardziej klarowne.

sztrikuję

Moje z wstążek, szpilek i styropianowych kul. Ta metoda nazywana jest karczochem. bogumila7486 a ty jak robisz swoje wstążkowe bombki? Bo kwiatki na nich to chyba się domyślam jak, ale żeby wstążka tak gładko równo pokryła bombkę to nie wiem jak robisz.

Zauważyłam, że tych udzielających się jest na oko znacznie mniej niz 7k. Niektórzy może tylko się zarejestrowali, ale zapomnieli, nie używają konta. Ja sama wróciłam po paru latach, czasem przeglądam forum nie logując się, a rzadko coś napiszę. Pewnie nie tylko ja tak mam.

Takie bombeczki sobie zmontowałam. One są fajne bo proste.

Uprałam sama, ręcznie z użyciem vanisha i szamponu do włosow. W sumie sam szampon pewnie by wystarczył. Miałam zamiar zrobic to szczotką, ale obawiałam sie że z niszczy materiał, więc zrobiłam to takim czymś z vanisha z wypustkami. Kapelusz wyprał się ślicznie, śmierdzi vanishem ale wygląda jak nowy.

Kapelusz a la męski z jasnego materiału w wyniku użytkowania trochę zrzułkł. Chiałabym go uprać, ale zdaję sobie sprawę, ze tak samo jak ubranie to się nie da. Jak więc można uprac taki kapelusz, by go nie zniszczyć?

Ponieważ uznałam, że moja walka z zapachem kociego moczu na torbie zostala wygrana, opiszę wam po kolei co zrobiłam (a akcie desperacji).

1. Na początku torba byla prana i szorowana zwykłą wodą z mydłem - nic to nie dało, najwyżej troche moczu zmyło (przypominam, że dokładne miejsce nasikania nie było zidentyfikowane, więc trzeba było cala torbę miejsce przy miejscu wyprać, a jest spora).
2. Wyschniętą torbę posypalam wewnątrz sodą oczyszczoną. Po jakimś czasie ją usuwalam (odkurzaczem) i sypalam znowu. Dokładnie nie wiem, ile razy, ale ok. 3. Efekt: torba pachnie sodą oczyszczoną I sikami... (mix łatwiejszy do zniesienia, ale ciągle nie to).
3. Ostateczne starcie: kupiłam kilka cytryn i wycisnęłam z nich cały sok. Następnie w wannie nalałam tyle wody by minimalnie przykryła i wypełniła torbę po brzegi. Wlałam sok z cytryny i wrzuciłam te wyciśnięte połówki cytryn. Leżało toto sobie jakieś poł godziny lub dłużej, potem zaczęłam znowu intensywnie prać torbę cytrynami - bralam wyciśniętą połówkę i wewnętrzną stroną skórki z resztkami miąższu szorowałam torbę. Zużyłam do cna wszystkie te połówki.
4. Nie likwidując kąpieli w soku cytrynowym dodałam jeszcze trochę sody do tej wody, a potem w końcu dla pewności vanisha (i to dość sporo). Torba w tej kąpieli jeszcze z godzinkę poleżała, na koniec ją jeszcze przeszorowałam w środku i z zewnątrz.
5. Ostatecznie spłukiwanie: wyjęłam cytryny, spuściłam wodę z wanny i prysznicem porządnie opłukalam torbę. Następnie pozostawiłam ją powieszoną i otwartą do wyschnięcia na kilka dni (akurat wyjeżdżałam). Gdy wróciłam torba była już sucha i pachniała... tylko bardzo intensywnie vanishem. Zapachu kociego moczu nie wykryłam, a ponieważ vanish pachnie lepiej uznałam swoją walkę za zakończoną zwycięstwem. Nie wiem czy krok z sodą i cytryną cokolwiek tu dał, ale chciałam mieć pewność. Octu tym razem nie użyłam.

Do tego, co napisała czeremcha dorzucę tylko, że wobec wielu "postaci historycznych" można mieć wątpliwości co do ich istnienia lub co najmniej do tego, czy historie ich życia to fakty czy legendy - minęło po prostu zbyt wiele czasu, by stwierdzić cokolwiek na 100%. Postacią już dziś historyczną jest Jan Paweł II - pamiętam go, wiem, że istniał, ale już na jego temat krążą różne historie, dla jednych święty (w sensie ideał człowieka, nie w sensie kościelnym), dla innych niekoniecznie. Zresztą niedawno zmarły Wojciech Jaruzelski budzi jeszcze większe kontrowersje - a zaledwie tydzień temu można było z nim porozmawiać i dowiedzieć się, jak było. Ale "historię piszą zwycięzcy", a dziś zwycięzcami mienią się ludzie III RP, a przegranym jest PRL - mówiąc bardzo ogólnie.
Bez względu na to czy Jezus był postacią historyczną czy nie - niczego to nie zmienia w moim życiu, jest to temat kompletnie nieistotny.

Witajcie po latach przerwy! Odkopię może ten starusieńki wątek, który zresztą sama zakładałam. Jako powrót do dyskusji, krótki cytat z maranty.

Nie będę zakładala teraz nowego tematu, tylko podbiję ten, ponieważ równiez mam problem z zapachem kociego moczu... ale nie na butach.
Niestety chory kotek nasikał mi do podróżnej torby. Szczęście w nieszczęściu, że była pusta i nie musiałam niczego prać. Niestety, nie zauważylam tego od razu, ale gdy tylko poczułam problem nosem, wyprałam torbę w wodzie z proszkiem do prania. Niestety na czarnym meteriale zupełnie nie widać, w którym miejscu jest ta plama moczu, a śmierdzi cala intensywnie, że wytrzymać się nie da. Mimo dwukrotnego prania, bez zmian. Niestety z praniem tej torby trzeba uwazać, bo ma metalowe części ktore mogą zardzewieć. Wisi sobie otwarta, żeby wywietrzeć, ale to nic nie daje. Od dłuższego czasu nie mam kiedy się nia zając, ale też trochę brak mi pomysłu, jak naprawdę skutecznie pozbyć się kociego moczu oraz jego zapachu, w momencie, gdy nie bardzo mogę prać, ani nie wiem, gdzie jest TO miejsce. Pomysł z sodą oczyszczoną brzmi dobrze, ale... potrzebaby jej niezwykle dużo. Więc, jeśli nie macie innego pomysłu, to może poradzicie, gdzie mogę kupić ilość dużą sody zamiast tych małych zaszetek ze sklepow? Za granicą widzialam, ze można kupić w czymś takim jak cukier-puder czasem, dużym opakowaniu, ale u nas nie.

Ado, bardzo ciękuję za pomoc z tym ściegiem! Pozszywałam najlepiej jak umiałam te dziurki, jednak, że ścieg był naprawdę drobny, a ja ani nie mam drobnych palców, ani najlepszego wzroku, to nie wygląda idealnie. Jednak wygląda dużo lepiej, niż gdy probowałam zwyczajnie cerować. Naliczylam 20 dziurek w różnych miejscach. I faktycznie, sweter jest z wełny Merino (tym bardziej byłoby mi go szkoda, ale przynajmniej tym razem nie skurczyłam mężowi swetra w praniu Razz

). U mnie moli nie ma (całe szczęście!) po prostu sweter lezał u teściow głeboko w szafie przez ładnych kilka lat. Mam nadzieję, że nic się na nim nie uchowało i nie przeprowadziło do nas. Było jeszcze pare swetrow (ale dziurawy tylko jeden), więc chyba musze zarządzić mężowi przegląd szafy.

Wrzucam fotki, żeby się pochwalić zręcznością swoich rączek. Tak było przed:

a tak po (czyli obecnie):

Nie znalazłam na forum podobnego tematu, a myślę, że przydać się może nie tylko mi.

Często zdarza się, że ubrania się dziurawią. Pół biedy, gdy są to takie, które łatwo zszyć, zacerować, załatać. Niestety, czasem zrobi się dziura w swetrze. Właśnie teraz mam taki problem (nawet nie jeden). Skupię się na najważniejszym: mąż ma prześliczny sweterek czarny z cienkiej dzianiny, ale takiej troche bardziej przypominającej robótkę niż dżersej (większe oczka). Niestety, w swetrze jest kilka małych dziurek, prawdopodobnie stworzonych pazurami kota. Oczka są tak małe, że nie umiem złapać nitek i pozszywać tak jak było. Nie dałabym też rady zrobić tego na drutach, ponieważ są bardzo drobne i nie mam takich cienkich drutów. Usiłowałam zwyczajnie zacerować sweter nitką, ale niestety widać zbyt wyraźnie, a szkoda mi, bo w tym swetrze mąż wygląda wyjątkowo przystojnie i nie ma drugiego takiego. Tych dziurek jest w nim z 10, ale nawet, gdyby to miało zająć sporo czasu, chętnie się ich pozbędę tak, by nie było widać. Macie jakieś sposoby? Dodam, że sama mam dziury w nieco grubszych swetrach i też miałam kłopoty z ich niewidocznym zaszyciem, ale jednak na większych oczkach mniej widać.

Przędziorki strikes back!
Nawet nie wiem kiedy opanowały całą jedną doniczkę i całożyły swoją kolonię. Nie wiem, czy po prostu przezimowały w mieszkaniu i pryz tych ostatnich upałach odżyły, czy wlatują może przez okno. W każdym razie trace nadzieję. Poprzednio przez kilka lat nie miałam problemow z żadnym robactwem w kwiatach, a teraz po przeprowadzce nie minął nawet rok a ona znowu atakują. Tylko zimą był spokój. Znowu topiłam rózyczkę, ale jeśli to nic nie da, to póki tu mieszkam, poddam się z kwiatami. Nie mam czasu ani ochoty na beznadziejną walkę.

Niestety ocet poza zapachem charakterystycznym niewiele dał, po usiłowaniu sprania zapachu swetry się znowu z deczka skurczyły. Czyli jednak ostatecznie brak nadziei na przywrócenie ich do odpowiedniego rozmiaru. Trzeba będzie wydziergać nowe, z włókien ktore się nie kurczą w 40 stopniach.

Najgorsze, ze to nie moje swetry, tylko męża, a on się na kukłe nie bardzo nadaje. Za ładne, zwłaszcza jeden z nich, by poświęcic na przerobki.

próbowałam tej metody z octem, ale niestety nie mam laleczki-manekina i nie udało mi się dobrze naciągnąć swetrow - będę probować jeszcze raz, ale nie wiem, jak dać sobie radę przy braku formy na ktorej mogłabym sprawdzić czy też napiąć, naciągnąć - może coś podpowiecie?