RękoDzielni - Forum u Maranty

mrober, najwyraźniej nie udało Ci się jeszcze chwycić o co chodzi z tym magicznym flipnięciem. Poczytaj to, co zalinkowała nula i zwracaj uwagę właśnie na to "flipnięcie", czyli myk, kiedy robiąc supełek nitki niejako przeskakują.
Bo wymachujesz wprawdzie czółenkiem, ale supełek ma się zrobić nie z tej nitki z czółenka, ale z tej nitki z kółeczka. Więc zanim zaciągniesz ten supełek, to musi "flipnąć", czyli nitki przeskoczą i Twoja nitka od czółenka ma być nitką "rdzeniową", a zawiązany na niej supełek jest z nitki z kółeczka. Jak to Ci się uda, to nie będzie już problemu, bo kółeczko ściągniesz nitką z czółenka, a nie z drugiego końca.
Pocieszę Cię, że jak zrozumiesz to flipnięcie, to pozostanie Ci już tylko ćwiczenie i kombinowanie z coraz bardziej skomplikowanymi wzorkami, bo cała filozofia we frywolitkach, to właśnie to flipnięcie. Reszta to już będzie pestka.
Więc ćwicz flipnięcie, a potem kupuj czółenko Smile

Hura! Nowa frywolitkująca dziewczyna do nas dołączy radocha

Mój synek jest starszy, w grudniu skończył 3 latka, ale zdecydowanie należy do niejadków. Kiedyś bardzo się tym przejmowałam, ale ostatnio wyluzowałam.
O jedzeniu zupy innej, niż rosół, to nawet nie marzę Wink

Problemy zaczęły się, kiedy miał ok. półtora roku. Stopniowo zmniejszał repertuar jedzonych potraw, choć po roczku włączyliśmy już wiele fajnych rózności, które lubił, to z czasem było coraz gorzej. W zasadzie na obiad jadał tylko rosół z makaronem, a z owoców tylko starte jabłka. Warzyw wcale. Mięso tylko ugotowane i drobno pokrojone z rosołu. Kanapeczki najchętniej tylko z masłem, czasem ew. chuda szyneczka. Byłam już załamana. Żeby nie było - przekąsek wcale. On nawet nie lubi czekolady ani ciastek. Co najwyżej biszkopty, ale i to niewiele. Na szczęście lubi mleko, ale tylko modyfikowane. Tak było ponad rok. Kiedy we wrześniu poszedł do przedszkola panie były załamane. Nie wiedziały co mu dawać. Ale... pomaleńku zaczęło się poprawiać. Czasami dał się namówić, żeby coś chociaż spróbować, posmakować - wcześniej nie było o tym mowy. Teraz jest już znacznie lepiej, do wielu potraw się przekonał, choć o różnych owocach, warzywach i zupach nadal tylko marzę. Ale wierzę, że bez zmuszania z czasem się przekona. W każdym razie już nie płaczę nad jego nietkniętym talerzem, ani wieczorem po głodowym dniu nie wyrywam sobie włosów z głowy.
zonieczka, opowiadam tę naszą historię nie po to, żeby powiedzieć, że inne dzieci są gorsze z jedzeniem, tylko przede wszystkim po to, żeby Ci powiedzieć, żebyś się nie nakręciła tak, jak ja. To było straszne. Pora obiadu wywoływała u mnie wielkiego nerwa, karmienie przez 2 godziny dziecka, które od rana wypiło tylko 180 ml mleka i dzień w dzień po upływie 6-8 godzin nadal nie chce nic jeść wpędzało mnie niemal w histerię, miałam czasami ochotę drzeć sobie włosy z głowy. On to widział, na pewno czuł tę atmosferę i w sumie to wszystko było chore. Nie daj się w to wpędzić tak, ja ja. Szkoda nerwów i zdrowia. Szczególnie teraz Twojego Smile

Może Twoja córeczka nie jest takim skrajnym przypadkiem jak Wiktor, ale ja bym odpuściła zupki na jakiś czas. Nie chce, to nie. Niech widzi, że Wy ją jecie ze smakiem. Z naszych doświadczeń wynika, że tylko w ten sposób za jakiś czas Wiktorek ma ochotę spróbować coś z naszego talerza i stwierdza, że to jest dobre i jutro to właśnie chce na obiadek.
Powodzenia!

jadwisiu, mam kiepskie oko, ale albo robisz cieńszym kordonkiem, albo mocniej zaczęłaś ściskać supełki, kółeczka i łuczki, albo i jedno i drugie.
Tak, czy inaczej - efekty są świetne. Prace są bardziej zwarte, a dzięki temu coraz ładniejsze.
Zauważyłam też, że pikotki łączące są nieco mniejsze. Dobrze, że zwracasz na nie uwagę, bo faktycznie praca jest estetyczniejsza, kiedy te miejsca połączeń nie są zbyt "rozwleczone", a łatwo to osiągnąć właśnie dzięki zmniejszeniu pikotek, które nie służą ozdobie, tylko połączeniu kółeczek czy łuczków.
Tymczasem gratuluję, trzymam kciuki nadal i czekam na kolejne fotki Smile

jadwisiu, naprawdę masz się czym chwalić!
Jesteś żywym przykładem na to, że cierpliwość w dążeniu do celu jest kluczem do sukcesu, a ćwiczenie czyni mistrza.
Teraz nic innego, jak tylko dalej doskonalić warsztat i dzielić się kolejnymi sukcesami z nami Smile

Naprawdę z całego serca gratuluję Ci dotychczasowych efektów ciężkiej pracy
cmoknięcie