japoneczka01 - Śro 31 Gru, 2014 17:53 autor aramasamhary Dziadka kalesony Dziadek biega podniecony, gdzie są moje kalesony?, tak jak biegał pan Hilary, który stracił okulary, poza domem gdzieś w ogrodzie, poczuł się tak jakby młodziej, wziąwszy miskę z ciepłą wodą, zaczął prać galoty nogą, później je wykręcił w rękach, co nastękał, to nastękał, i zmęczony tą robotą, dał jedzenie swoim kotom, później wieczór chłodny nastał, bo już była jedenasta, trza więc włożyć kalesony, szybko pobiegł więc do żony, i w te słowa do niej plecie, że nie było w całym świecie, tej tragedii jak świat światem, gdzież kaleson, któż mi zatem, kto z was drodzy mi odpowie, bo jest pustka w mojej głowie, gdzież straciłem kalesony, już nie jestem podniecony, wchodzi dziadek więc na piętro, tam gdzie Iza jest przepiękna, i mamrocze coś pod nosem, zamotany tym chaosem, gdzie kaleson wnusiu dałem, bo mi zimno całym ciałem, Iza na to się speszyła, bo w negliżu przecie była, i powiada – mój dziadeczku, idź już połóż się w łóżeczku, idźże przykryj się pod kocem, nie zawracaj głowy nocą, poszedł dziadek zrozpaczony, który stracił kalesony, rano wstaje zaskoczony, bo zobaczył kalesony, przecie jak je prał od wczoraj, bo to była późna pora, rzucił gdzieś w trawę w ogrodzie, bo kaleson nie jest w modzie. autor aramasamhary japoneczka01 - Śro 31 Gru, 2014 18:38 Rozmowa z Bachem Leżę w łóżku, słucham sobie Bacha, to „Das Wohltemperierte Klavier”. Oj, przydała by się jakaś flacha. Panie Bach. Pan jesteś jakiś świr. Ot powiedzmy, taka pańska fuga, Pan wybaczy, ale będę szczery. Trudna, nudna, Panie i za długa. Słucham fugi, dostaję cholery. Po co Panu te przeróżne dźwięki, tyle tego, że Panie nie zliczy. Pan nie słyszał porządnej piosenki, Ot, powiedzmy takiej „Bałkanicy”. Byś Pan zrobił „Ona tańczy dla mnie”, to byś miał Pan powody do dumy, A tak, komu piszesz, mojej mamie, te koncerty albo preludiumy. Słyszę masz Pan dość liczną rodzinę, biednie żyjesz, takie mówisz czasy. A patrz Pan na taką „Mandarynę”, nie ma klasy, a ile ma kasy. I Pan też byś nie jadł chleba z solą, i szczęśliwy byłbyś i bogaty, gdybyś zaczął grywać Disco – Polo, a nie jakieś te Pańskie toccaty. Przemyśl Pan to i nie marnuj roku korzystając z moich propozycji, jedź Pan, Panie do Białegostoku Tam nauczysz się Pan kompozycji. autor staryhotel japoneczka01 - Śro 31 Gru, 2014 18:46 Zenek To było rano w poniedziałek, za oknem świt w mgłach i oparach. Słońce skradało się nieśmiało tak jakby bało się zegara. Po ścianie lazła pierwsza mucha, kot się przeciągał, zapiał kogut., pies cicho szczeknął, gołąb gruchał, mysz zapiszczała gdzieś przy progu. Zenek się zbudził, przetarł oczy i się rozejrzał po chałupie szukając poprzez resztki nocy co tu tak dziwnie głośno tupie. I gdy leniwym, sennym wzrokiem wszyściutkie kąty już obmacał ujrzał w słonecznym blasku okien, że łeb go łupie, bo ma kaca. Obok leżała ciepła żona, ale jej nie tknął dla zasady, bo mu wieczorem obrażona rzekła - z pijakiem nie dam rady. Więc przydeptane wdział bambosze co stały zwykle przy tapczanie i delikatnym krokiem poszedł do kuchni, by zrobić śniadanie. Gdy na patelnię smalec wkładał i siedem jajek brał z kredensu jakiś wewnętrzny głos mu gadał, że jego życie nie ma sensu. „Trza wyprostować zakręcone, co niezmienione to trza zmienić. Może nawyki, może żonę, może się drugi raz ożenić”. Może hektarów kilka kupić i zacząć orkę na ugorze, albo po prostu znów się upić, zasnąć w stodole lub oborze. Przez okno blady świt się sączył, rozjaśniał całą okolicę a Zenek radio cicho włączył i jadł tą swoją jajecznicę W radiu toruńskich chór kleryków śpiewał, że ranne wstają zorze. Za ścianą w cichym bydła ryku życie budziło się w oborze. Mocny głos ojca Tadeusza sączył mu w uszy słowa takie, „Nie zaznasz ty spokoju duszy, jeśli nie zaczniesz być Polakiem” Dobrze ci mówić, szepnął cicho. Czy wy tam „kurna” nie widzicie jak nam się tutaj żyje licho i jak kosztowne jest to życie. Łyżkę odłożył, wąsy otarł. Mruknął, nie mnie tu o tym sądzić. Na mnie tu czeka wciąż robota. No, trzeba bydło oporządzić. Między chałupą a oborą chodził szukając kurzych jajek. Myślał „ W tym kraju wszyscy biorą, tylko mnie „kurna” nikt nie daje”. Liczył. Na radio wpłacił dwieście, pięć stów wziął ksiądz na mszę za teścia. Córce, tej co się uczy w mieście na stancję siedemset dwadzieścia. Synowi pięćset na praktyki no bo się uczy na fryzjera. Młodszej zeszyty, podręczniki. I znów trzy stówy. O, cholera. Żonie osiemset na kozaki bo już od dwóch miesięcy woła Ty nie wiesz „taki i owaki”, że nie mam w czym iść do kościoła. Teściowej czterysta pięćdziesiąt by se wstawiła złote zęby, choć go cieszyło, że przez miesiąc nie otwierała wcale gęby. I jeszcze – panie na podatki, na KRUSy, ZUSy, inne zbiórki Tace, fundacje, może składki. Nic tylko palnąć w łeb z dwururki. I skąd brać szeptał karmiąc kury by wszystkim tylko wszystko dawać. Czy myślał o tym kto u góry, czy kraść, czy mienie rozprzedawać Tu w niebo spojrzał mrucząc „Panie, na to ja biedny nie poradzę, Że w naszym pięknym Lechistanie kaczki trzymają całą władzę. Trzeba krytycznie sprawy sądzić, jak mawiał mój nieboszczyk teść. I drób nie będzie nami rządzić, bo drób – to panie trzeba jeść. Chyba świat zawziął się na chłopa (spojrzał zza płotu na ulicę), niby to wszystko, to Europa, a bieda panie jak w Afryce. Teraz się całkiem zdenerwował. Popatrzył na swój dom ze smutkiem. Zaklął, w kieszenie ręce schował i tak jak w dym poszedł na wódkę. autor : staryhotel japoneczka01 - Nie 04 Sty, 2015 18:35 WŁADYSŁAW KATARZYŃSKI SKANSEN Gdzie leżą ugory, gdzie kwitła love story Na sianie po żniwach sierpniowych Nie słychać ciągników, chłopaki przy “byku” Kolejna sobota jest z głowy! Obora w ruinie, już nic z niej nie zginie Bo wszystko na złom wyniesione Ni gęsi, ni krowy, rdzewieją podkowy Bo dawno zniknęły stąd konie! Już nie ma trzynastek i sojuszów z miastem I wczasów co roku w Krynicy Ni też deputatów, ósmego zaś kwiatów W oborze już świnia nie kwiczy! Gdzie były owieczki, z redakcji wycieczki Gdzie ziemia rozległa i żyzna Partnerką do picia była przodownica Helenka, pseudonim “Łatwizna” Pan Kazek na rencie, więc na wsi ma wzięcie Bo może pierwszego postawić Tu jeździł ciągnikiem, codziennie i w weekend Ma siedem dyplomów z Warszawy! Sklepowa jest w dechę, bo daje na krechę Co drugi jest głodny i blady Ksiądz bardzo się spieszy, bo ktoś znów się obwiesił To były kierownik brygady! Lecz choć zęby w ścianę, włóż spodnie łatane Bo w Unii też znajdziesz swą szansę Znów sznur samochodów, wycieczka z Zachodu Willkommen, to wita nasz skansen! japoneczka01 - Nie 04 Sty, 2015 18:37 WŁADYSŁAW KATARZYŃSKI SKLEPIK OSIEDLOWY W gałązkach krążą świeże soki Po niebie łażą święte krowy Wciśnięty między wielkie bloki Stoi nasz sklepik osiedlowy Był, gdy rodziło się osiedle Od lat młodzieńczych z nim się znamy Tuż obok ktoś sprzedawał knedle W pobliżu stragan z warzywami Tutaj zakupisz możesz chlebek Porozmawiają jak z człowiekiem A kiedy znajdziesz się w potrzebie To wtedy dadzą ci na krechę Pani Marysia, właścicielka Czasami popłakuje w mankiet Przez okno z niepokojem serka Rośnie kolejny hipermarket Już teraz sklepik dogorywa Podatki wcale są niemałe Co tam prywatna inicjatywa Do tej tu, z obcym kapitałem Ten sklepik padnie jak niejeden Którego przekraczałeś progi Dziś właściciele klepią biedę W MOPS pobierają zapomogi Za rok Marysia, zrób jej zdjęcie Co się odwlecze, nie uciecze Ustawi się w hiperkolejce W wyrosłym tu hiperkarkecie japoneczka01 - Nie 04 Sty, 2015 18:58 Bakłażan autor: tomek_en Na pewnej grządce słychać od rana Pełen pretensji głos Bakłażana: „Weź się, Ogórku, odsuń ode mnie! Myślisz, że w tłoku stać mi przyjemnie?! Jestem warzywo nie byle jakie, Nie chcę się tłoczyć z jakimś prostakiem!”. Tak się wywyższa, piekli i miota; Inne warzywa dlań to hołota. Mówi Pietruszka: „Oj, Bakłażanie… Mój panie, ganię twe zachowanie…”. Na to Bakłażan: „O, dobry Boże! Śmie do mnie gadać koślawy korzeń! Nie życzę sobie z kimś takim spotkań, Bo pani przy mnie to zwykła płotka; Przy takiej płotce – ja jestem rekin I się zadawać nie chcę z byle kim. Ze mną się równać nie może nikt tu. Mój ród pochodzi wszakże z Egiptu!”. W czas powstrzymała Pietruszkę Dynia (Bo ta już miała rzec słowo „Świnia”): „Nic tutaj pani raczej nie wskóra, Bo z Bakłażana jest straszny burak…” (Tutaj drażliwa kwestia wynikła, Bo obraziła się na nią Ćwikła). Bakłażan zmierził wszystkich bez mała: Rzodkiewka już się do bitki rwała, Lecz rzekła tylko: „Mi to się marzy Dać ci fioletu więcej na twarzy!”. Wciąż psy na wszystkich Bakłażan wiesza: „Z jakimś pospólstwem nie chcę się mieszać! Ogier nie stanie w stajni przy ośle!” Rzucił Bakłażan, patrząc wyniośle. Skończyć się miały jego humory, Bo przyszła jesień, a wraz z nią zbiory. Pokroił kucharz Marchew i Pora, Na Bakłażana też przyszła pora. Chwycił w swe palce roślinę próżną, W poprzek pokroił Psiankę Podłużną (Bo tak Bakłażan też się nazywa. Przyznacie, nazwa niezbyt nobliwa…). Znów się Bakłażan dąsa i boczy, Znów z warzywami się musi tłoczyć, Choć krzyczy: „Skandal! To nie w porządku!”. Gdzie znów je spotkał? W moim żołądku! autor japoneczka01 - Czw 08 Sty, 2015 07:47 Agnieszka Tomalak - O dzierganiu Chwytajcie za druty wszystkie babki I nie patrzcie na sąsiadki Co to lubią wszystko kupne Bo to w sklepie to jest nudne, Prawie wszędzie jest to samo Wszystko całkiem oklepane. Więc Ty sama dziergaj śmiało I radości miej niemało I nie przejmuj się smutasie Że nie wszystko łatwo da się. Choć początki są trudniejsze To końcówki znacznie lżejsze Pozazdroszczą Ci sąsiadki Takiej całkiem Twojej czapki. Duma może Cię rozpierać Bo masz szalik w renifera Wydziergany step by step Poprzez własne rączki wnet. A ja niespokojne rączki mam Więc coś robię tu i tam Nie jest wszystko doskonałe Nie przejmuję się tym wcale. Satysfakcja wielka jest Bo swój “hand made” jest “the best”! japoneczka01 - Śro 14 Sty, 2015 19:19 Napisał(-a) Ewa Ćwikła *Stynka* Dzień chłopa Tak Bóg świat stworzył, że niestety, są i faceci, i kobiety. W dodatku (czemu, dobry Boże?!) jeden bez drugiej żyć nie może. Para za parą – jak popadło, w myśl boskich planów - tworzą stadło. On zapatrzony, rozmarzony, rad by poszukał takiej żony: krągła w bioderkach – ale w miarę wąziutka w talii, niczym osa, biust, co przyciąga mile oko, blondynka o długaśnych włosach. Usta - bez silikonu - boskie, stworzone do... frymuśnych rzeczy. (byleby tylko nie gadała, bo zaraz cały świat zaskrzeczy!!!). Oczy - jak jezior toń głębokie, (byleby tylko nie patrzyły, gdzie znika facet, gdy wychodzi i byle za nim nie goniły). Talenta musi mieć rozliczne: sprzątać, gotować, piwo nosić, włączać na mecze telewizor i nigdy o nic nie poprosić. Czcić w domu swego Apollina, pana i władcę wśród pieleszy. Biada, gdy zupa jest za słona, lub gdy z kapciami się nie spieszy. Ubierać wcale się nie musi (ot, zaoszczędzi się na kasie, a przy tym - nie trza już rozbierać, w zasięgu ręki wszystko ma się). No, może który z Was mi powie, że to marzenie go nie kusi? Cicha, potulna no i śliczna... Marzenie syna i... mamusi. (no bo jakżeby jaka krowa mogła go zabrać jak nie... synowa?!) Lecz dobry Bóg w swej rozrzutności i nieskończonej swej dobroci machnął się i do babskiej czaszki mózg wetknął, no i tym napsocił. I zaraz ona białogłowa, Przez Boga tak obdarowana, świat obejrzała no i w trwodze padła przed Panem na kolana: Po jakie licho, Stwórco rzeczy, zdjąłeś nam wszystkim bielmo z oczu? Tak było fajnie, kiedy człowiek żył tylko dobrem, zła nie poczuł. Mężczyzna był nam panem, wzorem, był żywicielem i ochroną, Dawcą nasienia - ojcem dzieci, Najcudowniejszą życia stroną. A teraz co się z nami stało? Jak nam w tym wszystkim żyć przypadło? Po jakie licho, Panie Boże zrobiłeś różnopłciowe stadło? Popatrz na tego kanapowca, co niegdyś lwem był na salonach: łeb wyleniały od amorów, kochanka, albo cudza żona... Nie przejdzie obok niej spokojnie, bo byle obca - już go kusi. W dodatku - wsparcie ma niechybne w osobie zacnej swej mamusi (a swoją droga - jak się dzieje, że mając syna, tak głupieje?). Przed sobą dźwiga mięsień piwny, rozbudowany bardzo śmiało. Nie kuchnia żony go rozdęła. To piwsko go ukształtowało. Władca pilota i fotela, mistrz zwiewek z domu i uników. A niech no przyjdzie nam niedziela: wędki zabiera i po krzyku! A miał być taki super-hiper! Szeroki w barach, wąski w pupie, Silny, odważny i seksowny... A tu go w krzyżu co dzień łupie. Miał w drzwiach przepuszczać, dawać kwiaty, wiersz spłodzić miał dla swej kobiety, Podsuwać krzesło i uwodzić. (uwodzi - lecz nie nas, niestety!). Posłuchał Stwórca tych narzekań, zdumiał go ciężki los kobiety i rzekł ze wstydem: „To prototyp! Od wad nie wolny jest, niestety. Dlatego dostał on niewiastę. To wersja udoskonalona. Bez niej szans nie ma przetrwać ludzkość. I po to jest mężowi żona. Ona pomyśli i uładzi, pchnie rzeczy na właściwe tory. Wykaże takt i dyplomację (czasami trochę też pokory). Urodzi dzieci, dom omiecie i jakoś będzie na tym świecie“. Stwórca podrapał się po brodzie: faktycznie, wyszła trochę kicha. Diabeł w tym pewnie maczał palce i dolał czegoś do kielicha. Na boskie jedno słowo: Stań się! Świat powstał z prochu i nicości. Teraz zaś Stwórca postanowił coś stworzyć w darze dla ludzkości. I z dłoni sypnął pełną garścią na ludzi co jak mrówki pędzą słowo skrzydlate, co przez lata do siebie teraz ludzie ględzą. Stwórca uśmiechnął się łagodnie i klapnął sobie na obłoku żeby podziwiać, jak się ludzie męczą ze sobą rok po roku. Najdłuższy serial w dziejach świata: tak będzie, jako zawsze było że w jeden wątek dwie płcie splata magiczne słowo. Słowo Miłość. I choćby nie wiem co kto gadał, że mąż niedobry, podła żona - jest równowaga na tym świecie i mądrze cała rzecz zrobiona. A jeśli ma ktoś inne zdanie i nie uznaje moich racji niech uda się do Pana Boga w sprawie złożenia apelacji. A wojna płci w literaturze była, jest, będzie i być musi no bo czym by artyści żyli? (chyba, że ślepi albo głusi). Ewa Ćwikła *Stynka* japoneczka01 - Śro 14 Sty, 2015 19:27 Ted - Riposta na Dzień chłopa A ja dorzucę dziegciu krztynę Bo potok słów jest nawet z sensem Lecz jak bym słyszał swą dziewczynę co w złości rzuci wałkiem lub mięsem Zbyt duży rozmach, czcze gadanie przywary ma niejeden dziś chłop Nieskazitelne są tylko nasze panie. z ich niezadowolenia powstał Sexshop Można by gadać, wyrzucać żale można by wszystkie pokazać rany Można też ścierpieć,nie mówić wcale można też mieć nas za barany Jedno jest pewne między nami, za dużo dymu za dużo złości nie da się przeżyć jak zakochani Mimo największej pierwszej miłości. Mimo, że nawet rację swą mamy Na upór nie ma żadnej dziś rady tylko się w nocy znów dogadamy Zbyt krótkie życie jest na tyrady I chociaż mam dziś inne zdanie I żonie nie przyznaję racji do kogo mam mieć jakieś żale Nie mam gdzie złożyć REKLAMACJI japoneczka01 - Śro 14 Sty, 2015 19:29 Ewa Ćwikła - Riposta dla teda est męska racja w Twej tyradzie, zwłaszcza zaś w strofie o sexshopie: gumowa lala to ideał, co nie odezwie sie przy chłopie. Milcząca, chętna i ponętna, nie miewa nigdy bólu głowy, nie kłóci się i nie pamięta, ciągle z nią miesiąc masz miodowy. A kiedy już się w końcu znudzi, kiedy z przesytu masz już kaca, powietrze spuść,by się nie trudzić. wszak pompkę masz do materaca. A gdy zatęsknisz na swą lalą lub gdy na seks ci przyjdzie klimat, to ją wyciągniesz gdzieś z pawlacza i w dziesięć sekund ją ...nadymasz. I reklamacje możesz złożyć do producenta lub sprzedawcy. wyjdziesz najwyżej na ..natręta, nikt się w tym grzechu nie dopatrzy. Kwiatów nie trzeba jej kupować, ni słodkich madrygałów prawić. Ona ci pensji nie zabiera, jest tylko po to, by Cię bawić. Lecz gdy narzekasz na swą żonę, istotę żywą, z krwi i kości pomyśl, czy ta powolna lala będzie podporą Twej starości. Kto Ci naparzy na noc ziółek? kto kleik z kaszki ugotuje ? Więc popatrz w oczy swej bogdanki, i nie truj, że Ci ona truje! japoneczka01 - Śro 14 Sty, 2015 19:30 Riposta Teda do w/w Odpowiem na to mój Ty aniele Że prócz laluni takiej tej z gumy dla pań jest wynalazków też wiele kawałek chłopa, to powód do dumy Gdy nie stać panią na swój rozporek wybredna jakaś, wszystko wiedząca Kupuje sobie coś jak motorek Może używać, bawić się bez końca, Na co jej w domu, jakaś chudzina Oczy biegają za gladiatorem Pewnie nieznośna jest jego rodzina Lepiej pobawić się wibratorem Chłop to prototyp, niedoskonały piwo żłop,nicpoń i pies niewierny Gnije w fotelu prawie dzień cały A wynik pracy jest jego mizerny. Tak się nam panie rozochociły Być feministką jest nawet modnie Tak się napięły, aż zwyciężyły zabrawszy chłopu, ostatnio spodnie. Idziesz ulicą na wsi czy w mieście Patrzysz w około wyżej od stopy Zamiast podziwiać cuda niewieście Co dzień zobaczysz same babochłopy. japoneczka01 - Śro 14 Sty, 2015 20:08 Barbusia - Satyra na leniwych chłopów Średniowiecze - czas odległy. Powstał wtedy utwór pewny. Anonimem autor jego. Zastanawiam się dlaczego? Wiersz uważniej przeczytałam i olśnienia wnet doznałam. Chłop to przecież jest mężczyzna. Coś ma z lenia... Czy się przyzna? Cóż... Zaprzeczył - rzecz wiadoma i spróbował mnie przekonać, że się stara tak, jak może i jak wół prawdziwy orze. Pytam siebie - Czyż się mylę? Pomyślałam dłuższą chwilę. Wzięłam kajet, pióro wzięłam i zabrałam się do dzieła. Mamy piątek. Z pracy wracam. W kuchni żwawo się obracam, bo niedługo On zawita i o obiad będzie pytał. Później spocznie. Ma zajęcia... Ja, wśród brudnych garów piękna, zmywam, ścieram... Jest porządek! Nastał wieczór. Minął piątek. Późny ranek. Jest sobota. Ogarnęła mnie ochota, by wypocząć dziś skutecznie. Cóż... Marzenie nazbyt piękne. - Jestem głodny! - słyszę słowa - Jajecznica nie gotowa? Co?! Polenić byś się chciała?! Po śniadaniu moja Mała! Jedenasta. W domu sprzątam i po kuchni też się krzątam. Pichcę cosik... Tak, koniecznie. Czeka moje głodne Szczęście. Znów naczynia zmywam szybko. - Pyszny obiad moja Rybko - płyną w przestrzeń grzeczne słowa, a ja muszę gar szorować. Zmierzch... Zmęczenie mnie dopada, a tu chłop z uśmiechem gada, że na spacer by się wybrał (romantyczny wszak mężczyzna). Zachód słońca, złote lśnienia i mój nastrój też się zmienia. Na pieszczoty mam ochotę, o kochaniu coś tam plotę... Powracamy. Kolacyjka. - Już podaję! Jeszcze chwilka! Tapczan migiem zaścieliłam, podśpiewując się umyłam. Lecz niestety, chłop zmęczony, do figli nie nastrojony. Mocno wtula się w poduszkę... Słyszę, chrapie - Czy ja usnę? Jest niedziela. Słonko wstaje, przyrodzenie samo staje, więc, nie męczy używanie, miłe zmysłom folgowanie. No, a później cóż... Niestety... - Zrób śniadanie! Zrób kotlety! Na kolację przyrządź coś, bo żarłoczny ze mnie gość! Usłyszałam jeszcze słowa, by kanapki przyszykować. Te do pracy... Tu tupnęłam - Sam zabieraj się do dzieła! Poniedziałek. Chłop jest głodny, bo tyłeczek zbyt wygodny, by się ruszyć - choć to chwilka i kanapek zrobić kilka. Czas wciąż płynie... Świat się zmienia. Zostają przyzwyczajenia. Choćby chłop pochodził z miasta, został leniem, no i basta! japoneczka01 - Śro 14 Sty, 2015 20:10 Iwo Życie ciężkie facet tyra o byt walczy i o płace podziwiajmy bohatyra ledwie serce mu kołace gdy jowialna jest satyra. Bardzo kocha swą Bogdankę dowcipu chyba nie zbraknie bezlitosną ma kochankę jak przyciśnie on nie kwaknie karany bywa też chłostą. Sto dwadzieścia kilo wagi czyni z niej kobitę ostrą trzeba nie lada odwagi bo ma ciężką prawą prostą jak przysoli on nie wstaje. Gdy docucą już biedaka wstydzi się bo jest mazgajem wyszedł byłbym na dziwaka gdybym sedna nie objawił w zgodzie z obyczajem. Zaskakuje proza życia bywa że obrywasz nahajem bez zrozumienia i obycia słaba płeć nie tak krucha niech no który nie posłucha. japoneczka01 - Wto 20 Sty, 2015 08:34 autor Andrzej Stracone lato sami w lesie, patrzę w oczy - jak tu pięknie, spójrz kochanie rozłożymy sobie kocyk spróbujemy na polanie? - zostaw te pomysły chore nie umizguj się, nie czaruj myślisz, że ja się rozbiorę wśród tych kleszczy i komarów? szkoda - ale na działeczce dyskretnie, za żywopłotem może tam kochanie zechcesz? przecież widzę - masz ochotę - znowu jesteś niepoważny nie namawiaj, proszę, dłużej słońce takie niewyraźne czy nie widzisz, jak się chmurzy? może dzisiaj? - słonko błyszczy pięknie kwitną te begonie zasłaniają nas od wścibskich dobrze będzie na balkonie? - nic nie wskórasz, łyknij wody nie zawracaj głowy więcej przecież tu nas, prawie gołych będzie widać z wyższych pięter i jak tu przekonać żonę jakim argumentem zmienić za dni kilka lata koniec a my wciąż nieopaleni ----- japoneczka01 - Wto 20 Sty, 2015 08:58 temere hominis Romeo i Julia (streszczenie na wesoło ) Jakże w kilku zdaniach streścić tę historię W głowie myśl się rodzi , twórz fantasmagorię Czy pomysł szalony może bardzo głupi Już wytężam umysł choć trudno się skupić Dla mnie ta historia jest nudnym banałem Niczym stek romansów których nie czytałem Brak tam wartkiej akcji zewsząd wieje nudą Ta tragiczna miłość także jest ułudą Romeo Monteki nudziarz tak to czuję Pod balkonem jęczy naszej Julce truje Zawodzi , marudzi odstawia tam bajer A Julka nie czuje że to zwykły frajer ? Daje się naciągać na ochy i achy Jak te baje czytam mam ubaw po pachy Chociaż powiem szczerze ta Julka też cwana Pod balkonem robi z Romea barana Kiedy ten schowany w krzakach incognito Szepcze wciąż te bzdury * kocham Cię kobito* Ona cwana bestia wiedząc kto jest w krzakach Jestem z Kapuletich... mówi do chłopaka Ja kocham Romea który jest z Montekich Farmazonów słodkich plecie całe steki. Ten pajac Romeo gdy tylko to słyszy Z miłości ocipiał z podniecenia dyszy Raz patrzy na balkon to znowu na Julkę Gdyby była bliżej zgwałciłby bidulkę Zresztą o czym mowa , trzeba honor zwrócić Julka baba jurna też nabrała chuci A co było dalej wszyscy przecież wiecie Intrygi rodzinne najzwyczajniej w świecie Sprowadziły dramat na miłość szaloną Pozostała Julka w tajemnicy żoną Romea z Montekich lecz finał tragiczny Ją niby otruto a Romeo śliczny Targnął się na życie , arszeniku zażył Że Julka wciąż żyje tego nie zajarzył. Gdy się nasza Julka ze snu wybudziła Patrzy Romek leży , sztylet sobie wbiła Solidarność z Romkiem chce manifestować By razem z kochankiem wspólnie się pochować To by była w skrócie cała ta historia A czy to jest prawda czy fantasmagoria Ocenicie sami drodzy czytelnicy Badźcie mi przychylni na to Marek liczy  ))
japoneczka01 - Śro 21 Sty, 2015 07:19 Odlot bocianów autor: staryhotel Bociany wnet odlecą, popatrz moja miła. Jeszcze na brzegu gniazda stoją przed odlotem. Ciągnie je gdzieś odwieczna, nieprzeparta siła. Już nas nie będą witać wesołym klekotem. Dzisiaj ostatni przelot na łąki znajome, ostatnie kręgi w słońcu co już słabiej świeci. I spojrzenie na gniazdo, co było im domem, i ten głęboki oddech by wreszcie odlecieć. Co nam teraz zostanie, gawron, kawka, wrona. Niedługo gil przyleci albo jemiołuszka. One dzieci nie noszą, sprawa przesądzona. Weźmy się do roboty i chodźmy do łóżka. Przygotowanie zawodowe Stary bocian młodemu zaraz po śniadaniu wykładał zbiory zasad ważnych przy lataniu. Starty i lądowania, opady i wznosy. Co klekotać gdy maluch drze się wniebogłosy. Czy latać w dzień pochmurny, czy gdy słońce świeci. W którym miejscu na dziobie zawieszać ma becik. Kiedy wrzucać przez komin, czy kłaść na balkonie. Czy najpierw mówić jemu czy też jego żonie, czy też niby przypadkiem pozbyć się malucha. A młody kiwa głową. Udaje, że słucha. Stuknąwszy o dach dziobem mówi do starego. Tato, ta cała wiedza i tak do niczego. Po co mam nad dachami ćwiczyć te przeloty. Zrefundują in vitro - będę bez roboty. autor staryhotel Zejdę na dziady Chociaż mam głowę nie od parady, zejdę na dziady. Tak dla zasady. Zejdę na dziady choćby dlatego, że dziad nie musi robić niczego Dziad się nie musi starać o nic. Życie dla dziada to wielki pic. Życie dla dziada to piękne życie, byle jedzenie było i picie Byle ubranie na dziadzi wzrost. Byle do spania był jakiś most, i niedaleko, o parę kroków. I jeszcze spokój. Ten święty spokój Rano nad głową słonko i ptaszek, więc bym się podniósł, włożył kamasze, potem zapalił jakiegoś peta, w kieszeni znalazł dwa i pół zeta I sobie poszedł tu naprzeciwko do spożywczego na ranne piwko. Potem powoli, noga za nogą poczłapał zwykle tą samą drogą (aby nie spocić się do obiadu) do parku, spotkać podobnych dziadów. Usiedlibyśmy pośród magnolii, co nieco zjedli, co nieco golli, porozmawiali o polityce, opowiedzieli najnowsze wice, z których by wszyscy głośno się śmiali. A potem byśmy odpoczywali, chwaląc ten luksus, chwaląc ten raj i ten nasz cały dziadowski kraj. Dziadowski senat, sejm oraz rząd, dziadowską władzę, dziadowski sąd. Dziadowskie składy, łady układy, szpitale, banki, huty, zakłady. Dziadowskie szkoły, żłobki, przedszkola od Gdańska Wrzeszcza aż do Opola. Więc choć mam głowę nie od parady, tak dla zasady zejdę na dziady. autor staryhotel japoneczka01 - Śro 21 Sty, 2015 07:26 Melomani Wzięliśmy sobie pół litra i colę Poszli z sąsiadem posłuchać słowika Siedliśmy cicho przy jego stodole Czekamy, zaraz zacznie się muzyka Nad nami księżyc, dołem pachnie zielę A my tu trwamy w leniwym bezruchu Czekając grzecznie na słowicze trele Na wielki koncert. No to po maluchu. W odległym stawie już rechoczą żaby Nasz kumpel Staszek znów klęczy przed łóżkiem I klepie pacierz pod dyktando baby, A u nas spokój. To na drugą nóżkę. Krowa zaryczy, albo pies zaszczeka Tak jakoś z cicha jakby w sen zapadał Już przy obejściach nie widać człowieka No twoje zdrowie… co ci będę gadał. Siedzimy dalej z nabożnym skupieniem W oddali słychać tylko głos kukułki E! Słowik!! Śpiewaj, bo rzucę kamieniem. Zagryź se Jasiu tym kawałkiem bułki I gdyśmy wpadli w taką rozkosz rzewną Coś zapiszczało za starym modrzewiem On.. ”Słowik śpiewa”. Ja. .Ale na pewno, tak słowik śpiewa”. On…”Cholera, nie wiem.” autor staryhotel japoneczka01 - Śro 21 Sty, 2015 07:30 Siła poezji Kiedyś, bo bardzo dawno temu, kiedy poeta pióro chwytał to myślał nie wiadomo czemu, że kiedyś ktoś go będzie czytał. Że spowoduje łzy wzruszenia, lub cierpień stanie się osłodą. Albo szał wzbudzi uniesienia jakąś elegią czy też odą. Że młode pensjonarki śliczne czytając go w swych pokoikach przełykać będą łzy liryczne słuchając jak im serce pika. Albo gdy powie „my”, „Ojczyzna” i lekko słowo krwią nasyci To każdy chłopiec czy mężczyzna zerwie się i za broń pochwyci. I wiedział każdy w tym zawodzie dorosły wieszcz, czy też młodzieniec, na wschodzie czy też na zachodzie. „Czytelnik wije sławy wieniec” Choć się już wtedy pogląd szerzył, że sława może przyjść inaczej. Że najważniejsi są klakierzy. Dzisiaj nazwijmy ich „klikacze”. Dziś stając w poetyckie szranki na czytelnika nikt nie patrzy. Zbiera kolegów, koleżanki by jak najwięcej mieć klikaczy. Więc klika babcia, ciotka wujek i w pracy pani personalna i mąż co w domu głowę truje i cała rada parafialna. Członkowie chóru i baletu i przedszkolacy i strażacy i skład pewnego komitetu i mamy koleżanki z pracy. A ilość „lajków” ciągle rośnie i jeszcze, jeszcze, jeszcze, jeszcze. A w twórcy pieje coś radośnie, że w tydzień został wielkim wieszczem. I na portalu czy na „fejsie” przy poetyckim swym kąciku w tym literackim pierwszym rejsie samych „polubień” ma bez liku. A ja, bym sensu nie zagubił chciałbym, gdy będę proszki łykał aby czytelnik mnie polubił bo mnie przeczytał, nie wyklikał. autor staryhotel japoneczka01 - Śro 21 Sty, 2015 07:55 Lekarze Co się smucisz młodemu mówił lekarz stary Teraz możesz brać euro, złotówki, dolary. Branie jest dla lekarzy finansów podporą. W tym kraju tylko ryby podobno nie biorą. autor staryhotel Ogrodnik Zasadził dziadek konopi krzaczek. Bardzo się przy tym trudził biedaczek. Sadzonki kiedyś przywiózł wnuk Zdzichu. - Zasadź to dziadku, tylko po cichu i żeby nigdzie nie było znaku. To opłacalne bardziej od maku. Będziemy żyli sielsko, anielsko kiedy się sprzeda to całe zielsko. Dziadek zasadził, pielił, nawoził, Ogrzewał, aby mróz nie zamroził, a to-to rosło jak ciasto w dzieży, bo miało wszystko co się należy. Wkrótce nadeszła pora na żniwo. Przyjechał wnuczek, postawił piwo i wtedy dziadek zapytał Zdzicha. Co z tego będzie? Dziadku – „Marycha”. A dziadek, że miał pojęcie słabe rzekł „Bogu dzięki. W końcu masz babę” autor staryhotel Życzenia Noworoczne (Motto: A ty Nowy Roku daj nam Święty Spokój) A pamiętam choinkę w tej wiejskiej świetlicy. Od choinki płynęła mocna woń żywicy. Świeczki były prawdziwe i prawdziwy płomień Dziwne, że taki obraz znów powraca do mnie, przywołując w pamięci tamten błogi spokój. Śpiewały wtedy dzieci „Pieśń o Nowym Roku”. I pamiętam dokładnie tej melodii ton Nowy Roku ty polom przynieś dobry plon. Dużo węgla i rudy daj naszym fabrykom i miastom nowe domy, nowe mosty rzekom. Wszystkim szczęście i radość i wesołość daj. Tak śpiewał Gdańsk i Radom, zresztą cały kraj. A co dziś Nowy Roku dasz nam o tej porze. Polom plon niepotrzebny, pól się już nie orze. Węgla się już nie kopie bo się nie opłaca. Tylko Ruda pracuje lecz to inna praca. W miastach wznoszonych kiedyś rękami młodzieży domy budują dzisiaj sprytni deweloperzy. Przestronne, piękne, nowe że tylko je brać Lecz choć stoją gotowe kogo na nie stać. Jeszcze mosty. A po cóż mosty w takiej chwili gdyśmy je między sobą wszystkie popalili. Z plastikowego drzewka sznur żarówek miga. Na szczycie sztuczna gwiazda kręci się jak fryga. A w uszy ci się wciska jakiś obcy szmer. Poznajesz „Merry Christmas i Happy New Year” autor staryhotel japoneczka01 - Śro 21 Sty, 2015 07:56 Przypadek Przypadkiem zostałem dziadkiem. Ot, taki dziwny przypadek. Niby zjawisko nierzadkie, a nie wiem, co robi dziadek. I myślę teraz i myślę, (najczęściej jak mam czas), kto mi tą rzecz uściśli, bo przecież ja pierwszy raz. Kto to jest wiem już dokładnie sprawdzałem w księgach uczonych, lecz nie napisał nikt w żadnej do czego jest przeznaczony. I w końcu sprawdziłem kochani w przyjaznych mi kilku domach, że dziadek to jest TANI WIELOFUNKCYJNY AUTOMAT. Co to wam wnuki poniańczy, w nauce im dopomoże, czasem zaśpiewa, zatańczy, potem posprząta w oborze Podwórko wam pozamiata i liście zgrabi jesienią. W płocie wam dziury połata. Zajmie się waszą zielenią Wiosną wam skopie ogródek, w ramach ruchowej terapii Pieskowi naprawi budę, bo dziadek wszystko potrafi. W zakupach wszystkich wyręczy. Z działki przyniesie warzywa. A kiedy się trochę zmęczy, w kąciku poodpoczywa Niech sobie pośpi chudzina. To jego prawo. To święte. Kocha go cała rodzina. On przecież daje nam rentę. autor staryhotel japoneczka01 - Śro 21 Sty, 2015 07:58 W sprawie pracy Spotkała kiedyś praca bezrobotną Hanię Podejdź no do mnie Haniu, mam takie pytanie. Czy gdy mnie już dostaniesz w co wątpię niestety Bo w tym kraju o pracę trudno dla kobiety I czy gdy już się spełni twe wielkie marzenie Będziesz gotowa złożyć takie przyrzeczenie - będę grzeczna, usłużna, cicha i oddana, - będę miała prezesa za swojego pana, - zapomnę, że dzień pracy liczył osiem godzin i kiedy tylko każą, to będę przychodzić, - z pokorą przyjmę stawkę „najniższą krajową” i będę zachwycona „umową śmieciową”, - obiecuję zapomnieć, że był kodeks pracy, modlić się i pracować jak moi rodacy, bez względu na stan zdrowia i stan świadomości od ukończenia szkoły do późnej starości. - wychwalać będę głośno co dzień i od święta ZUS i moją parafię, MOPS i PROWIDENTA.. Odpowiedz droga Haniu czy będziesz li taka. Na to Hania nieśmiało „To wolę mieć raka”. autor staryhotel japoneczka01 - Czw 19 Lut, 2015 08:56 Jestem...darmozjad! autor "norka' Dziś promocja jest w markecie, na pewno się skuszę wprawdzie jestem wciąż na "diecie" to być tutaj muszę, bo nie można z pełnym brzuchem ruszyć na stoiska przecież tu się trzeba najeść gdy tłum się tak ściska. To jedyna jest okazja najeść się do syta kto uważa, że tak nie jest niech się mnie zapyta, ja na takich tu promocjach wszystkie zęby zjadłem i dlatego w tych marketach w taki nałóg wpadłem. Po cichutku, po kryjomu, czekolady zjadam ze swej roli darmozjada wcale nie wypadam, jeszcze w occie jeden śledzik, do popitki wódka Oj, zapewne ta impreza dla mnie będzie krótka. Coś mi jeździ po jelitach i też w brzuchu burczy chyba z braku witaminek żołądek się kurczy, pewnie źle stoiska dziś wybrać musiałem ja od chleba i kiełbasy wcześniej zacząć miałem. Teraz pewnie to jedzonko "górą" mi wyleci muszę szybko gdzieś poszukać jakiś kosz na śmieci, i załatwić szybko sprawę bym mógł jeszcze zdążyć właścicieli tego sklepu w rozpaczy pogrążyć. Bo ja muszę dziś się najeść i mieć to na względzie, że też nie wiem kiedy znowu tu promocja będzie ! japoneczka01 - Czw 19 Lut, 2015 11:58 Jestem...bamber! autor "norka" Wpadł mi raz do głowy pomysł właśnie taki kupię sobie pole będę siał buraki, jak też pomyślałem to i tak zrobiłem i już wczesną wiosną pole obrobiłem. A, że z tego była całkiem niezła kasa, więc kupiłem sobie auto pierwsza klasa. Wprawdzie jestem bamber spod samiutkiej Łodzi i choć jeszcze słoma z butów mi wychodzi, to pokażę wszystkim co śmiali się ze mnie, że mieć takie auto jest bardzo przyjemnie. Będą mi zazdrościć na wsi wszystkie chłopy, nie potrafią myśleć, znaczy są jełopy! Pojechałem w Polskę potem do Chorwacji odwiedziłem Włochy na koniec wakacji, wróciłem do kraju, sprawdziłem wydatki lecz na mnie czekały zaległe podatki. Sprawdzam w banku konto ono całkiem gołe, razem z żoną mamy miny niewesołe. Komornik mi zabrał auto moje duże, na co mi potrzebne były te podróże, teraz w domu siedzę, żona ma majaki bo codziennie z biedy wcinamy buraki! japoneczka01 - Czw 19 Lut, 2015 12:07 Jestem...lowelas! autor "norka" Chodząc brzegiem morza na pannice baczę może przy okazji niejedną wyhaczę, podchodząc do plaży przy dziewczynie staję chciałem się z nią poznać, rękę jej podaję. Ona do mnie wali jak z wielkiej armaty spadaj stąd staruszku, ja nie szukam taty, i cóż mogłem zrobić zwinąłem więc żagle jak się pojawiłem tak zniknąłem nagle. Chyba lata swojej świetności przespałem jak mnie któraś chciała to ja jej nie chciałem, teraz już na karku krzyżyk przybył czwarty więc się przestraszyłem i to nie na żarty. Że na stare lata jestem kawalerem będą mnie nazywać osłem i frajerem, muszę jeszcze podjąć ostateczną próbę jak mi się nie uda to na moją zgubę. Teraz się już tylko zajmę czterdziestkami co mają wałeczki pod swymi piersiami, może taka spojrzy na mnie swoim okiem jak nie będzie miała kłopotów ze wzrokiem! japoneczka01 - Czw 19 Lut, 2015 12:09 Piątek trzynastego autor: Gladiator dzisiaj piątek trzynastego więc uważaj mój kolego i ty koleżanko miła żebyś czegoś nie sknociła kot przez drogę, zakonnica ktoś nad ciastem się zachwyca inny nad swym dzieckiem chodzi czy przesądni są też młodzi? ale w piątek trzynastego jak wydarzy się coś złego mamy powód rozgrzeszenie o teściowa! kocham cię szalenie |
||||||
