japoneczka01 - Sob 20 Gru, 2014 18:58 Joanna Świderska Wiek kobiety Przeczytałam dziś w gazecie co nie przystoi kobiecie - która w Vision sporą zniżkę ma … Przecież każda o tym wie i tak zrobi to co chce - pisać o tym w prasie to faux pas! Otóż „ plecy” warto mieć - nie ma co tutaj ukrywać lecz nie warto pleców tych, bez umiaru pokazywać No i brzuszek warto mieć - żeby móc zaciskać pasa, a nie po to by z kolczykiem jak Lolitka jakaś hasać A i nóżki warto mieć - najlepiej takie po szyję … Dla kolanek lepiej będzie gdy się troszkę je okryje No i biuścik warto mieć - i z umiarem go dawkować, pole wyobraźni dać, żeby mogła popracować I gazety warto mieć - oczytaną być kobietą… A jak i to nie pomoże, to … się przykryć tą gazetą?! japoneczka01 - Sob 20 Gru, 2014 19:02 Joanna Świderska Metka W szufladzie prawie każdej kobiety - pończochy drzemią i gorsety, co nie rajcują dawno jej męża, - nieużywane… lubią się zwężać… Kiedy ktoś w końcu chciał od kobiety, by wyciągnęła owe gorsety, gdy wreszcie znalazł się na nią „pies” - ona nie mogła powiedzieć : „yes”, bo …oręż był w rozmiarze „S”! ...Uparta baba, osiągnąć chcąc cel kupiła nowe koronki "XL"… Wszystko jak ulał już pasowało i opływało jej krągłe ciało… Lecz ten co czynnie wielbić je chciał, chociaż jej „wielkość” na oko znał - znalazł zalotów swych inny cel, wytropił bowiem złowrogie: „ XL”! - Z inną ogląda sufitu biel… …Kobieto, nim zrzucisz z siebie wszystko, zanim zapragniesz być odaliską - jeszcze nim rzucą cię na kozetkę koniecznie wytnij z majteczek metkę… Bo dziś, świat cały bezwzględny jest - wszyscy chcą kochać maleńkie„S”, Men każdy – w życiu taki ma cel …choć w portkach kryje nie zawsze XL… - W Lolitki rolę – cięciem się wciel! japoneczka01 - Sob 20 Gru, 2014 23:36 Oda do części męskiego ciała O istoto męskości! Może nie największa, może często schowana, ale najpiękniejsza! Chociaż u niektórych skarb ten jest mizerny każdy jeden mężczyzna zawsze jest mu wierny. Bądź więc jak tarcza potężna: twarda i mosiężna. Bądź jak hełm spiżowy: mocny i gotowy. I niczym żołnierz dzielnie stój na warcie i do wyznaczonego celu przepychaj uparcie. I choć raczej się nie mierzy jego obwodu kobiety z jego powodu robią wiele zachodu I faceci ćwiczą mężnie i wytrwale by usłyszeć od ukochanej: "świetnie, doskonale" Dla niektórych ważne jest duże owłosienie Inni, często dla kobiety, robią tam golenie (Chociaż dla mnie to, mój Boże! golenie się w tym miejscu jest ujmą na honorze) Więc, drogie panie, nie każcie nam żałować i każdego ranka TORSU depilować autor telis japoneczka01 - Nie 21 Gru, 2014 00:09 Promocja Wypieki na twarzy serce drży z emocji dziś w supermarkecie lawina promocji Wózek wypełniony dosłownie przez chwilę kolejka przed kasą ma chyba dwie mile Już górę towarów kasjerka podlicza Zabrakło gotówki? Jest karta płatnicza Jesteśmy już w domu szczęśliwi, weseli rzut oka do skrzynki list do nas się bieli Na karteczce z banku krzyczą liczby czarne masz na koncie debet i odsetki karne autor zaklinacz Asia_117 - Nie 21 Gru, 2014 21:57 japoneczka01, podczytuję te satyry i wprost nadziwić się nie mogę jak trafnie podsumowują naszą rzeczywistość... Po raz pierwszy z wierszami satyrycznymi zetknęłam się poprzez moją koleżankę ze szkolnej ławy - Lidię. Zostaliśmy (jakoś we wczesnych klasach szkoły podstawowej) poproszeni o wyrecytowanie ulubionego wierszyka... Na to moja koleżanka Lidia zaczęła: "Raz, gdy wypiłem parę wódek zjawił się u mnie krasnoludek..." Nasza nauczycielka mało co z krzesła nie spadła a małoletnia Lidia recytowała jak z nut... Zapadło mi to w pamięć do dzisiaj, a jeśli ktoś jest ciekawy jakie to słowa mogły tak wprawić w osłupienie ciało pedagogiczne zapraszam do lektury satyry Mariana Załuckiego: Gdy raz wypiłem parę wódek, Zjawił się u mnie Krasnoludek. Spojrzał na flaszkę na mym stole, Na pięciogwiezdną aureolę (Co to pięć gwiazdek - wam izwiestno) I gorzko westchnął: "O smutku, coś mą duszę zaległ!... Piją furmani i poeci - A gdzież się urżnąć ma krasnalek?... W bajce dla dzieci?..." Siadł więc na stole pełen smutku I pił - pokorny, skromny, cichy - Twierdząc, że jest coś w krasnoludku, Iż czasem musi!... Bez zagrychy. Niekiedy mruknął: "Dobra... Chłodna..." I mrucząc wypił flaszkę do dna. Potem - choć wzrostu miał trzy cale - Rozrabiać zaczął niebywale. Napisał sosem na serwecie: "Krasnoludki są na świecie!" Zademonstrował rock and roll, Rozbił lustro krzycząc "Gol!" Spalił dywan papierosem, Wannę zatkał kabanosem, Ściągnął obrus, Szklanki stłukł, Mnie samego zwalił z nóg, I podniósłwszy dziki krzyk, Zbudził żonę, po czym znikł... A żona, widząc takie skutki, Dalej nie wierzy w krasnoludki!... japoneczka01 - Pon 22 Gru, 2014 07:23 Świetny wiersz satyryczny i bardzo lubię M. Załuckiego. Niektóre z wierszy są bardziej dosadne i mam obiekcje czy je cytować, bo obawiam się, że forumowa cenzura je zwyczajnie usunie, a ja dostanę ostrzeżenie, ale jak je czytam czy się nadają do tutejszego forum, to sama się nieźle bawię. 
japoneczka01 - Pon 22 Gru, 2014 07:37 Marian Załucki Polak musi Jak sięgnąć pamięcią w nasze dzieje stare, raz ofiara na biednych – raz biedni na ofiarę. Słowem taka nasza już historiozofia, że ciągle nas życie przymusza do ofiar i znikąd dyspensy ni litości trochę... Ot, weźmy alkohol. Po prostu czyściochę: Anglika to dławi, Francuza to dusi, a Polak - musi. Nawet gdy i jego mierzi to i skręca, to się dla swoich Rodaków poświęca, bo tak nań popatrzą inni Polonusi, że Polak – musi. Powiedzmy - z dziewczyną... Pokoik maleńki. W pokoju dziewczyna rozsnuwa swe wdzięki... Anglicy na te rzeczy - nieczuli i głusi, a Polak - musi! A Polak musi, bo - bądźmy ściśli - co sobie Polka o nim pomyśli? Więc choć go nie bierze uroda ni wiek, przeciwnie - diabli go biorą, honoru Polaka Polak będzie strzegł. I musi. Jak pod Cecorą! Potem narzuca mu się obowiązki, czyli się znowu przymusza niemile, żeby w małżeńskie Polak wstąpił związki. I Polak - musi. I wstąpi. Choć - na chwilę! Na krótko... Bo jakżeż: spokojnie tu usiedź, gdy musisz musieć i musieć, i musieć!... Stąd zawsze, gdy przymus zaczynał ogromnieć, to Polak - nie musiał... Ha, musiał zapomnieć... japoneczka01 - Pon 22 Gru, 2014 07:41 Marian Załucki Antymaxi W sposób podstępny i zdradziecki nowy ku nam z Zachodu nadciągnął kataklizm. Oto groźny przełom w kwestii damskiej kiecki: musimy "mini" przerobić na "maxi". Odwieczną polską troską znów czoła się chmurzą, jak by tutaj mało przerobić na dużo? Albowiem w myśl najnowszych mód sięgać ma tył, jak również przód, do samej ziemi, skąd nasz ród! Muszę stwierdzić rad nierad że to moda paskudna. Suknia - jak referat: i długa, i nudna. I nieestetyczne te wszystkie dłużyzny, i jakieś takie ciężkie... Zwłaszcza dla mężczyzny! Już dziś co wrażliwsze trapią się jednostki: jak się kochać po uszy w zasłoniętej po kostki? Kobieta znów zagadką... Na to się zanosi, że nawet nie będzie widać, jak się stopa podnosi. Dlaczegoż mamy sprawiać naszym córkom i żonom suknie w swej długości zbyt pełne przesady, jakie nosił Kopernik? Kanonik! Astronom! On mógł sobie pozwolić: On miał dwie posady. A nas do ruiny doprowadzi pomału ten maxizm - bez kapitału. A już się mini przyjęło w patriotycznej opinii: już Poniatowski na pomniku konno jeździł w mini. Już nawet w partiach rzecz się podobała - zwłaszcza w tych dolnych partiach ciała. Ubierałeś dziewczynę w króciutkie nylony - i niedrogo, i jeszcze starczyło dla żony! Uniesiony gniewem do kobiet więc krzyczę: Czemuż odbieracie nam wszystkie zdobycze?! A gniew mój słuszny - każdy mi to przyzna. Więc mnie nawet, dziewczyno, w maxi nie napastuj! Ja od dzisiaj strajkuję. Tak, jako mężczyzna! I zobaczycie - ten zastój. I nie dla osobistej jakiejś satysfakcji, ale z wyższych pobudek jestem przeciw maxi: zbyt wiele wielkich zadań stoi dziś przed narodem, by tracić czas na domysły, co tam jest pod spodem. japoneczka01 - Pon 22 Gru, 2014 07:45 Marian Załucki Ofiara fachowości Poznałem skromną referentkę... Sam jestem także referentem - Więc poprosiłem ją o rękę, Tę... poplamioną atramentem... Zgodziła się - i odtąd prędko Marzenie się zmieniało w czyn: Ślub referenta z referentką, Potem córeczka, Potem córeczka, Potem córeczka, Potem syn... Jak komuś leci - to już leci! Żonka cieszyła się szalenie... "Ty - mówi - będziesz niańczył dzieci, Bo teraz równouprawnienie!" I co mam robić - skoro żona Na trzy zebrania dziennie mknie? Trudno - już równouprawniona! Tylko ja jeszcze, Tylko ja jeszcze, Tylko ja jeszcze, Ciągle nie. Bo gdzie tu - pytam - demokracja? Ona naradę ma prezesek - Pieluszki za to muszę prać ja! Mnie się na ręku drze osesek! Ja muszę leczyć mu pokrzywkę, Ja muszę robić lewatywkę! A przyjdzie takie "święto matki", To wiecie komu - To wiecie komu - To wiecie komu Dają kwiatki?! Ja spędzam życie jako niania, A żona gania na zebrania... Bo raz jest główną prelegentką - A raz jest... mężem zaufania! "Wtedy mi gniew źrenice zwęża, Bo - czym ja jestem? Mężem męża? Przepraszam! - wołam wielkim głosem.- Dwóch mężów w domu? Dwóch mężów w domu? Dwóch mężów w domu Ja nie zniosę! Lecz gdym już walczyć jął z ferworem, Żebym z tym skończyć, bo mi źle z tym - Żona została... dyrektorem! W tym samym biurze, gdzie ja jestem. Mnie tego dyrektorstwa żony Wciąż gratulują - z każdej strony, Jakby to było czymś niezwykłym! A ja do tego - A ja do tego - A ja do tego Już przywykłem... Lecz teraz nigdy już z wieczora Chwili dla siebie nie ukradnę: Ciągle przy dzieciach! Dyrektora. Jako małżonek... I podwładny. Bo człowiek musi - nic nie wskóra. Dyrektor - tu i tam figura! Też w domu pierwsze skrzypce gra - Potem córeczka, Potem córeczka, Potem córeczka, Syn I ja... Jak się poskarżyć? Kiedy? Komu? Przecież jej nigdy nie ma w domu! Ani jej wbiurze szepnąć słowo, Bo w biurze ze mną - to służbowo! Psiakość! Nie mogę przecież więcej Rzucać swych gorzkich skarg na wiatr. "Proszę! Formalnie! O audiencję! W sprawie wytchnienia! W sprawie zwolnienia Mnie od niańczenia Młodych kadr!!!" Przyjęła mnie ciut-ciut zdziwiona: "Pan jako mąż czy jako strona?" We mnie bojowy duch zwycięża: "Ja? ...Jako smutna strona męża!" I wołam gromko: "Dyrektorze! To ostrzeżenie me ostatnie! Służbowo pani wszystko może, Ale przepraszam - Ale przepraszam - Ale przepraszam - Nie prywatnie!" Odrzekła na to mi uprzejmie Z uśmiechem wszakże dość zdradzieckim: "Jutro referat pan obejmie Opieki nad Matką i Dzieckiem!" "Czemu - skowyczę. - Za co? Powiedz!" A ona: "Trudno! Pan - fachowiec!" I stało się - cóż miałem rzec? Trudno do żłóbka Pchać byle bubka Czy żółtodzióbka, Gdy jest - spec! japoneczka01 - Pon 22 Gru, 2014 07:53 Marian Załucki Poradnik językowy... dla wybierających się w odwiedziny do Warszawy Polaków z zagranicy... ...żeby mógł coś zrozumieć z tej dzisiejszej mowy emigrant - po naszemu - Rodak dewizowy... Bo w obecnej polszczyźnie co krok to pułapka, czyli tak zwane robienie wariata: na młodą dziewczynę mówi się b a b k a, na garsonierę mówi się c h a t a. Przy czym z babki w chacie wtedy masz pociechę, gdy cizia jest f a j o w a, czyli babka w d e c h ę. Taki zaś ruch ręką wyraża świadomie. że dama na najwyższym światowym poziomie, czyli jak w Warszawie mówi się i słychać: dziewczę ma na czym usiąść i ma czym oddychać. Nie dajcie się omamić czułych słów urokiem! Na przykład t a t a z m a m ą to spirytus z sokiem, a czyniąc tę miksturę dbają polskie dziatki, żeby w niej więcej było ojca niźli matki. Również chały w piekarniach dzisiaj się nie szuka. C h a ł a to rzecz duchowa: film, powieść lub sztuka... Nie należy jednakże, gdy sztuka wspaniała, zginać ręki z zachwytem, mówiąc "Taaaka chała!" Kiedy zjeść coś zapragniesz, bowiem pora już ta, mówisz damie wytwornie: "Rzuciem coś na ruszta!" Przy czym wiedz, że trucizna taka zwykła - to lizol, ale to, co podają w Orbisie, to bryzol! I mylić nie należy. Całkiem różna treść. Można śmiało w t r a j a ć, w t r z ą c h a ć, czyli jeść. Słowo "truć" dziś inaczej pojmuje warszawiak: nie ten truje, kto karmi, lecz ten, co przemawia! Gdy ci więc przypadkiem t r u j e jakaś postać, że w Warszawie wszystko można teraz dostać, odpowiedz: "Mowa trawa!" Nie daj się ogłupić. Dostać nic nie można -wszystko trzeba kupić! I tu do najważniejszej przejdziemy z gramatyk, czyli do najczystszej poezji języka: 10 złotych to d y c h a, 1000 złotych to p a t y k, a pięćsetka to b r u d a s względnie pół patyka. Jeśli idzie o pieniądz, to panuje zasada, że jak masz, to w porządku, czyli "mucha nie siada". Gdy jest forsa, jest cizia i szkło, czyli flachy, i zabawa do rana, czyli "ubaw po pachy"! I szałowe uciechy, i kuszące uśmiechy, i "Chodź, cizia, za budkę, skrzyżujemy oddechy!" Bez pieniędzy natomiast chodzisz z smutnym obliczem, bo jak mówią w Warszawie tuż pod Mickiewiczem: "W y s i a d k a! Czyli k r e w a! Czyli - l e ż e m i k w i c z e m!" japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 13:00 Telis o tym, jak od rana stało mojemu Kochanemu 
Gdy się rano obudziłam i na niego się spojrzałam, to jak to coś zobaczyłam, to od razu oniemiałam. Trochę też się zawstydziłam, gdy patrzyłam jak to stało, no bo przecież nigdy wcześniej to się jemu nie zdarzało! No a nie dość, że to stało, jeszcze było wręcz gorące. Gdyby było ciut cieplejsze, pewnie byłoby dymiące! Coś z tym wypadało zrobić... i najpewniej wziąć do buzi, ale wtedy ma koszulka nocna szybko może się pobrudzić. No a szukać znów szlafroka - trochę długo by to trwało, no a szkoda każdej chwili, skoro to tak ładnie stało. Także z łóżka się podnoszę, nadal zdezorientowana, bo nadziwić się nie mogę, skąd w Kochanym taka zmiana. No bo dla mnie to jest dziwne, rzecz to nowa, niesłychana... mój Kochany nigdy wcześniej by nie zrobił mi śniadania! autor japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 13:37 "Baby i babki" Świat pełen jest bab i babek w wielkiej ilości! Są Herod-baby i babki godne miłości. Są babki gorące, prosto, jak z pieca i baby, których chłód nie podnieca. Są baby tłuste, cycate, obleśne i babki, o których marzysz na jawie i we śnie. Są baby nadzwyczaj kościste i chude, blondynki, brunetki i czasem rude. Niektóre, wiekowe i całkiem siwe, że zołzowate, więc jeszcze cnotliwe i choć ze swą cnotą dumnie się noszą o chłopa bardzo w kościele proszą. Są słodkie blondynki o oczkach niebieskich, które się bawią tobą, jak pieskiem. Głaszczą i tulą, całują, pieszczą, lecz, jak ich nie słuchasz, to zaraz wrzeszczą, i czasem leją pieska po pysku, kiedy ogonem nie macha psisko. Są również babki smukłe (w mym guście), które miary nie mają w biuście, a za to mają zgrabny tyłeczek, na widok którego ślinka mi ciecze. Są babki mądre i baby głupie. Te pierwsze szanuję, na drugie tupię. Z tych drugich stawiam na samym czele babę w kapciuchu, imieniem Nelly. Są babki będące przedmiotem kultu i innych zwyczajnych babek jest multum. Ja tylko od jednej zjem jabłko z drzewa! A jak jej na imię? Zgadnijcie! Hilary Jałoszyński *Hiljot* japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 13:45 Krytykanci A najwięcej jest na świecie, oprócz dupków i palantów, takich, którym nic, jak leci nie pasuje: – krytykantów. Siedzi taki, boćka pasie, TV włącza i wygasza, czasem czyta, co tam w prasie i opinie swe wygłasza. Stadion wznoszą – pewnie krzywo… Piwo? Siki, a nie piwo! Kryzys w USA – wina Tuska, kryzys w UE – wina Buzka. Nagrodzono film – to chała, bo gołego mało ciała. Ryba w rzece brać nie chciała, czyja wina? Generała!/* Autostradę chce mieć złotą tam, gdzie chodzi się piechotą, wszystkich obarczając winą, pijąc wino marki „wino”. Chce przez życie przejść na gapę nadstawiając wszędzie łapę… Na brak pracy wciąż narzeka, a jak praca jest – ucieka, bowiem zdrowiu szkodzi praca! Więc z boku na bok się obraca, na drewnianej ławie w parku wśród wymiocin oraz smarków, nawalony, jak stodoła, o doraźną pomoc woła. Gdy go w izbie zamknie szarża na dyskomfort się uskarża, bo wszystkiemu winna władza, która jemu nie dogadza. Szuka wszędzie rządu kantów, jak przystało na krytykantów, co na guru się kreują, a jest każdy nędzną szują. Autor: Hiljot japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 13:47 Na Dzień Kobiet Kiedy baba nie ma racji wpada w pewien stan frustracji i nad sobą się rozczula, że jej każą rodzić w bólach, że ją mąż już nie docenia i traktuje od niechcenia, ona zaś, jak kotka w marcu też oddała by się harcom, lecz sadełko nie pozwala, więc nad sobą się użala a za tuszę wini krawców, bo się ubrać już nie ma w co. Wdziawszy na się starą kiecę wciąż urządza w domu hecę, że w ogóle jest do dupy bo się nic nie trzyma kupy! Mąż spogląda na nią krzywo: skąd się wzięło takie dziwo? Panną będąc miała klasę, teraz pyta wciąż o kasę, oraz mimo otyłości wciąż domaga się miłości, mając chętkę na pieszczoty, chociaż nie ma chłop ochoty. Więc chłopina wieje z chaty tam, gdzie inne są klimaty, gdzie się można napić wódki, rozweselić u rozwódki, która chudsza jest i chętna oraz (ważne!) dość majętna! Baba się po domu miota, to popędzi kotu kota, to garnkami w kuchni trzaska mówiąc, że to jej jest łaska, kiedy siły swe wytęża dla rodziny i dla męża, a ten łajdak gdzieś się szlaje i pieniędzy mało daje, ona zaś rodzona żona stale jest nie dopieszczona! I w tym racja jej frustracji, i ogromnej egzaltacji. Autor: Hiljot japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 18:26 Troski precz Pada śnieżek, jest uroczo, Tak bielutko i puszyście. Tylko po cholerę błoto, No i czemu bywa mgliście? Dzieci cieszą się, z sankami Zasuwają z każdej góry, A ja walczę łopatami, Aż się sypia śnieżne wióry! Dzieci bawią się słodziutko, Śnieżki lecą, bałwan stoi. Ja na dworze bywam krótko, Mróz policzki moje kroi! Ślicznie okna mróz upiększył, Tworząc wzorek niesłychany. Piec dwie tony węgla wpieprzył, A i tak zmrożone ściany. Konik ciągnie strojne sanie, Bosko dzwoniąc dzwoneczkami, A tu nie chce wyschnąć pranie, Wpięte w sznurek spinaczami. Sikoreczka tłuszczyk dziobie, Wróbel żre ziarna pszenicy, Zostawiają syf po sobie, Na tarasie, przy piwnicy. Już światełek ogień srogi, Przyozdobił wszystkie domy, A mi w butach marzną nogi, Zaraz wepchnę do nich słomy! Zimą pięknie jest w ogrodzie, Bo gałązki posrebrzone. Skrobiąc szyby w samochodzie, Mam paluchy odmrożone. Już Mikołaj, siwy starzec, Wór prezentów ma na grzbiecie. Mi się marzy ciepły marzec I jeziorna kąpiel w lecie. Ponoć zima ma uroki, biało, rześko, zdrowe tleny. Ja to wszystko mam w głębokim I o zimie pisze treny! Jednak coś w tej zimie drzemie, Jakaś radość mocno skryta, Tak truskawka w swojskim dżemie, Jak prześliczna Afrodyta! No bo w zimie, tuż na starcie, Trochę po dwudziestym grudnia, Się szykuje wielkie żarcie, Co w jadalniach stół zaludnia. Więc znosimy trudy wszelkie, Które zima daje w darze, Bo świąteczne cuda wielkie, Spełnia wiele naszych marzeń. W Wigilijny czas, za stołem, Gdy kolędy rozbrzmiewają, Między śledziem, a rosołem, Wszyscy grzechy odpuszczają! Tu życzenia ślę świątecznie, Nie przejmujcie się już zimą. Będzie ciepło i bezpiecznie, Niech na zawsze troski zginą. Autor: J.Arnold Hościłło japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 19:04 Jak dobrze mieć sąsiada Jest pomocny w każdym czasie Nie zabraknie przy nim soli, I na autach także zna się, Da tabletkę gdy łeb boli. Spóźnioną żonę podwiezie do pracy, Posypie chodnik gdy ślisko, Dlatego mówię: - Rodacy! Warto sąsiada mieć blisko! Zawsze tak było od wieków, Że sąsiad sąsiada wspierał. Teraz niestety, bez śmiechu, Taka tradycja umiera. Czasy są inne, bo dzisiaj, Gdy Nowak samochód kupił, Nerw szarpie sąsiada Zdzisia I mówi: - Nowak jest głupi! I swoim autem blokuje Nowakom wyjazd spod płotu. Na Nowakową plotkuje, Że ma faceta na boku. Za złości cały w purpurze, Zdzich widząc auto aż dysze. Nie mogąc wytrzymać dłużej Donos na sąsiada pisze. I w pierwszych słowach donosu, Stawiając krzywe litery, W okrutnie zawistny sposób Znajduje powody cztery, Dla których Nowak niecnota Najwyżej może posiadać, Tylko starego gruchota, A nie Suzuki Vitara! Pierwszy powód jest taki, Że Nowakowie za młodzi, A mówią na niebie znaki, Majątek w młodości szkodzi! Drugi taki powód zazdrości, Co Zdzisia straszliwie smali: - Moi sąsiedzi, litości! Są na to auto za mali! Kolejny powód, nie błahy, W Zdzisiowej wzrósł łepetynie, Że przecież bankowe krachy, Skąd szmal w takiej trudnej godzinie!? Po czwarte zaś, o mój Boże, To Zdzicha gryzie dopiero, Że sam zapłacił drożej Rok temu za Pajero! Tak Zdzicho sąsiadowi Zawiścią umila życie I ciągle jest gotowy Świństwo mu zrobić skrycie! A powodem najważniejszym, Wściekłej, Zdzisiowej zazdrości, Jest udział w życiu coraz mniejszy Takiej zwykłej ludzkiej miłości. Autor: J.Arnold Hościłło japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 19:34 WŁADYSŁAW KATARZYŃSKI ŻEGNAJ LATO Koniec wakacji, wakacji koniec Pod namiotami chwile uniesień Odetchnie zając oraz zaskroniec Gdy się turysta z lasu wyniesie Zgasną ogniska nad Niegocinem Odlecą boćki do ciepłych krajów Gąsior zapełni się słodkim winem Będzie gotowe najpóźniej w maju Opustoszeje wiejskie podwórko Pełne mieszczuchów podczas wakacji I góra śmieci pod Wielką Wólką Oraz butelki do segregacji Wróci na studia śliczna barmanka O spracowanych od kufli dłoniach I mąż do żony, letnia kochanka Zostanie w Pucku nieutulona Popadną w stresy osy, komary I kleszcze, one popadną zwłaszcza Bo ich niedoszłe jeszcze ofiary Zwiną manatki, wrócą do miasta Kiedy się rankiem deszczyk rozpada Turysta gazu na szosie doda Wtedy pochwyci go fotoradar Tak się zakończy letnia przygoda japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 19:38 WŁADYSŁAW KATARZYŃSKI NASZ TEATRZYK BLOKOWY Kurtyna w górę! Kto podglądacz, niech się patrzy Chociaż podobno nawyk bardzo to niezdrowy Z samego rana otwieramy nasz teatrzyk Czysto społeczny, nasz teatrzyk jest blokowy! Oto i parter, tutaj scenki masz z “Hamleta” Żyć albo nie żyć, to sąsiada jest pytanie Ciągnie go na dno kredyt, jedna, druga seta I potem stryczek, bank nic po nim nie dostanie! Na pierwszym piętrze grają “Zemstę”, mocium panie Tam ściana w ścianę mieszka Cześnik oraz Rejent Odbywa się wzajemne mięsem obrzucanie Zaczyna z rana, a się kończy, kiedy dnieje! Na trzecim piętrze wciąż ta bajka o Kopciuszku Pan mąż Kopciuszek właśnie wczoraj dostał rentę Pani Kopciuszek do dwunastej leży w łóżku A po balandze brudne gary nie sprzątnięte! Na czwartym piętrze właśnie grają “Balladynę” Między siostrami spór o spadek po pradziadku Tu jedna drugiej podkładają sobie świnie A jeszcze wielu kandydatów jest do spadku! Na piątym piętrze dziś odbywa się “Wesele” Sąsiad wydaje córkę za hydraulika Przyjęcie w domu, zaraz wódka nas zaleje Nie po raz pierwszy w roku tym to nas spotyka! Do teatrzyku tego się nie garną tłumy Każdy ma własny, zwłaszcza kiedy już ma w czubie Z tym, że nad naszym, jak bywało za komuny Wciąż czuwa Anioł, mówiąc wprost: ten były ubek! japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 19:40 WŁADYSŁAW KATARZYŃSKI A MUZYCZKA GRA Świeci księżyc świeci A mnie smutno trochę Bo nie mam roboty Jem kapustę z grochem Dzionek mi się dłuży A każdy jest czarny Bo rząd mi przedłużył Wiek emerytalny Ref. A u Kacperków od rana Muzyczka nastrojowa Kasperek dostał rencinę Zapomogę Kacperkowa Kacperek wziął skrzypeczki I drażni struny smyczkiem Dziadek miał je na wojnie Polsko-bolszewickiej Nikt w miejscu nie ustoi A tym bardziej w szeregu Tańczą polskie chochoły Przy ulicy Wyspiańskiego Za czasów komuny Ktoś mi robił zdjęcia Bom był elektrykiem Też robiłem spięcia By nastąpił przełom Ja straciłem zdrowie Teraz mnie objęło Zwolnienie grupowe Ref. A u Kacperków od rana Muzyczka nastrojowa. . . W archaicznej pralce Jeszcze dobrze ma się Piorę stare spodnie Sąsiad pierze kasę Drą się za śmietnikiem Zakochane koty Dałem do lombardu Róg wytarty złoty Ref. A u Kacperków od rana Muzyczka nastrojowa. . . japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 19:49 Bogdan Krajewski PIEPRZ Dzięki kupcom arabskim trafił do Europy. Tajemnicę lub klątwę – coś w sobie zawiera. Kobiety go kochają, uwielbiają chłopy. Mała śmieszna kuleczka, a taka kariera! Jeszcze o nim, to powiem, co może już wiecie, każdy wyraz zastąpi i to w każdym gronie, kiedy wrócisz do domu po ciężkiej robocie, “Napieprzyłem się strasznie” – poskarżysz swej żonie. Na ulicy, czasami, potkniesz się o-coś tam, albo zimą – poślizgniesz, no i nogę skręcisz. Do stojących wokoło, panienek oraz dam, “Wypieprzyłem się ślicznie…” – z uśmiechem wyjęczysz. No a w pracy, na przykład, gdy ktoś ci przeszkadza, a ty bardzo się starasz sprawnie wkręcać wkręty, rzucisz okiem niechętnie i gdy to nie władza: “Spieprzaj dziadu – mu powiesz – bo jestem zajęty!” Gdy się bardzo upiera i przeszkadza dalej, to się tobie, gdzieś w duszy, taki pstryczek włączy i wycedzisz przez zęby, w ucho durnej pale: “Bo ci chłopie przypieprzę i na tym się skończy!” Wreszcie weekend, sobota, marzą ci się harce (dobrze wiemy, radości jest w życiu zbyt mało). Kumpel powie, gdy przyjdziesz w nowej marynarce “Odpieprzyłeś się, bracie, jak stróż w Boże Ciało!” W popołudnie niedzielne, bawiąc się w kucharza, smażąc omlet z jaj czterech, na prośbę swej żony, dodasz soli za dużo (czasami się zdarza), wtedy zaklniesz: “Spieprzyłem!” okropnie wzburzony. Gdy złośliwie, ktoś ze mnie, robi brakoroba. “Banialuki, to wszystko.” – Wypowie się który. Choć zależy mi przecież, czy to się spodoba, Nonszalancko ogłaszam, że pieprzę – te bzdury. japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 20:01 Szwagry z termosem I przywalił niespodzianie, W grudniu, z nagła i z zaskoku, Przyszedł zaraz na śniadanie, Mróz trzeszczący jak co roku. Już pokryte śniegiem drogi, I chodniki również białe. Zimno w dłonie, uszy, nogi, I policzki sine całe. Mróz okrutny atakuje, Jak inwazja wprost z kosmosu. Już jeziora lodem kuje I nie wyjdziesz bez termosu. Taki termos, w nim herbatkę, Zabrał Gienek nad jezioro. Do herbatki dolał wkładkę, I to nawet całkiem sporo. Bo na ryby rano ruszył, Z pierwszym lodem na okonie. Od herbatki ciepłe uszy I rozgrzane pięknie dłonie. Nieszczególnie brały ryby, Dużo gorzej niż herbata. Nie wiem co by było gdyby, Gienio nie spotkał Jadzi brata. Szwagier Antek, wzorem Gienia, Też z termosem był na lodzie, Więc znaleźli wspólny temat, Racząc się herbatka w chłodzie. Tęgo z gwinta pociągnęli, Wygadując wciąż głupoty I na lodzie przesiedzieli, Kilka godzin tej soboty. Moc herbaty każdy poczuł, I przyczepność nogi tracą. Antek śmiesznie się zatoczył, W śnieg nurkuje łysą glacą. Gienek chacha się i tupie, Nagle równowagę traci I ląduje już na dupie, Ledwo co nie podarł gaci. Leżą w śniegu dwaj faceci, Lód od śmiechu się zanosi, Potem każdy z nich poleci, Gienek do Jadzi, Antek do Zosi. W domach żony rozbawione, Choć z leciutką drwiną w głosie, Jednak raczej zadowolone, Bo już Antek tuli Zosię. Gienek Jadzi wiersze klepie, Mówiąc tak na marginesie: - Innym razem będzie lepiej... I Jadziuni swej przyniesie, Oprócz kaca co go zżera, Kilka płotek i okoni. Sam je wszystkie poobiera, Poda Jadzi jak na dłoni. Żony są wyrozumiałe, Co to termos rozumieją. Z mężów tekstów, choć ściemniałe, Jeszcze nie raz się pośmieją. Gdy za nowych dzionków parę, Gienek z Antkiem się spotkają, Nie zasłużą znów na karę, Bo KOCHANE ŻONY mają! Autor: J.Arnold Hościłło japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 20:14 Hej, Mazury Nic, że jeszcze śnieg na dworze, Że choinka ciągle w domu, Nawiedzony wół w oborze Od wigilii gada po kryjomu. Wiąż blask świąt cieplutko świeci, W karnawale wielkie bale, Zostawiając w domu dzieci Starzy mkną fikać na sale. I w tym czasie, gdy mróz srogi Warto myśleć o wakacjach. Zaplanować urlop błogi, Pod palmami lub w akacjach. Dzisiaj w czasach samolotów, Choć tragedie są , to wiecie, Można dotrzeć bez kłopotów W każdy kącik na tym świecie. Więc zaczynam już dziwaczyć, Strzępiąc kartki katalogów, By odpocząć i zobaczyć, Zamki lub świątynie bogów. O Tunezji pomyślałem, Ciepło, blisko, niezbyt drogo, Ale zaraz przypomniałem, Tam zamieszki, brzmi złowrogo! No to Włochy, wszak Italia Z historycznych krain słynie. Moc kościołów, muzealia, I w Wenecji gondola płynie. Co ja gadam, tam skandale! Premier śpi z małolatami I zatrudnił w tym kwartale, Trzech ministrów z zarzutami. Albo Grecja, kraj uroczy. Delfy, Korynt, Termopile. I do Aten można skoczyć Lub Salonik choć na chwilę. Też niestety, szkoda gadać, Moc pożarów, kupa strachu. Gołym tyłkiem trudno siadać Na spalonej plaży piachu. A Hiszpania, Barcelona, Real Madryt , Costa Brava. Cud Hiszpanka, roztańczona, Na niej kiecka lśni jaskrawa? Oj, Hiszpania ma problemy, Kryzys też ja trawi tęgi. Zanim trzeci obiad zjemy, Trzeba zwiewać od włóczęgi. Może Egipt? Tak, cudownie! Kair i Morze Czerwone. Nosisz zawsze krótkie spodnie, Nogi pięknie opalone. O nie... Tam bandyta rekin, Co prze plaży pyskiem młóci, Stu facetów już na wieki, O klejnoty męskie skrócił! Albo Paryż i Sekwana. Spełnisz tam marzenia swoje. Przemyślałem to, od rana. Nie pojadę , bo się boję! Zanim powiem, żem turysta, Zdrów z przedmieścia już nie wrócę. Bowiem młody terrorysta, Bejsbolowym kijem tłucze. Nad Islandią wulkan trzeszczy. Ziemia pęka na Hawajach. W Indonezji wiatr złowieszczy, Skorpion tnie w oliwnych gajach. Gdzie tu jechać? Co zobaczyć? Coraz mniej alternatywy. Jak odpocząć, łba nie stracić, Wrócić cały no i żywy? Iskra w mózgu zaskoczyła. Chyba pomysł mam bajkowy! - Zostajemy, moja miła! - Rzekłem do swojej połowy. Przecież Polska najpiękniejsza, Jak kraj długi i szeroki. Tutaj trawa jest zieleńsza, Błękitniejsze są obłoki! No i ciut patriotycznie, Postąpimy w trudnych czasach. Uzyskany grosz fizycznie, Pozostanie w Polskich kasach! A więc rada moja prosta, Nad Bałtykiem, albo w górach, Forsę w naszym kraju zostaw, A najlepiej na Mazurach! Autor: J.Arnold Hościłło japoneczka01 - Czw 25 Gru, 2014 20:19 Mała dżuma Od początku dziejów świata, Gdy nas wywalili z raju, Z chorobami człek się bratał, Chorowanie jest w zwyczaju. Były dżumy i cholera I owsiki co skręcają. Raz coś luźno, raz zapiera, Wiele chorób ludzie mają. Człowiek sprytna to istota, By ochronić się od bólu, Czasem zedrze skórę z kota, Lub nurkuje po miód w ulu. Gdy Bogumił z Radziwiłła, Kmicicowi w pysk wypalił, By się rana zabliźniła Pajęczyną mózg sklejali. Albo Rambo, z dziurą w brzuchu, Jak zacisnął sztuczne zęby, Aż się zsikał od wybuchu, Gdy mu poszedł ogień z gęby. Lecz dziś grypa, wieki znana, Niespodzianki ludziom knuje, To ze świni, to z bociana, W dzień i w nocy atakuje. Grypa podła to choroba I panikę wzniecić może, Lecz gdy tylko boli głowa, Pilnuj, by nie było gorzej. Czapa na łeb, suche buty, Dzikiej nie daj się pandemii, A czy grudzień , styczeń, luty Sam nad zdrowiem władzę przejmij. Gdyś jest grypą rozpalony, Dwa tuziny szklanych baniek Wrzuć na brzuszek ogolony, Będziesz zdrowy w trzeci ranek. I pamiętaj, radzę szczerze, O kapuście, kalafiorze. Zdrowie z warzyw wszak się bierze, Trza witamin w każdej porze. Jest też sposób na rozgrzanie. Pod pierzynę weź swą Babę, Dużo ciepła przekaż dla Niej, Całuj jak Księciunio żabę. Lub termofor wrzuć pod nogi, Parząc wrzątkiem stopy białe, Przeleć trzy figury jogi, Aż choróbsko wyjdzie całe. Wpieprzaj czosnek, wypij mleko, Zimną wodą umyj pachę. Idź piechotą, hen daleko, I na grypę połóż lachę! Autor: J. Arnold Hościłło japoneczka01 - Sob 27 Gru, 2014 07:24 Oda do starości Co to za życie bywa w MŁODOŚCI !? Nie czujesz serca ...wątroby ...kości ... Śpisz jak zabity, popijasz gładko ... i nawet głowa boli cię rzadko. *** Dopiero człeku twój wiek DOJRZAŁY! Odsłania życia urok wspaniały ... Gdy łyk powietrza, z wysiłkiem łapiesz... Rwie Cię w kolanach ... Na schodach sapiesz ... Serce jak głupie szybko ci bije ... Lecz w każdej chwili czujesz że ŻYJESZ ! Więc nie narzekaj z byle powodu Masz teraz wszystko ,czego za młodu nie doświadczyłeś. Ale DOŻYŁEŚ! *** Więc chociaż czasem w krzyżu cię łupie Ciesz się dniem każdym! Miej wszystko w DUPIE!!! ********************************************************* Idę ulicą - ktoś mi się kłania. Oddaję ukłoń - znam przecież drania: ta twarz, ten uśmiech i ten błysk w oku... To miły facet, znam go od roku. Jakże u diabla on się nazywa?.... Dziura w pamięci. Czasem tak bywa. Wtedy myśl smutna w głowie się rodzi : Nic nie poradzisz - starość nadchodzi . Z trzeciego piętra schodzę radośnie, bo w kalendarzu ma się ku wiośnie, no i spaceru gna mnie potrzeba zwłaszcza, że słońce i błękit nieba... Gdy już po parku idę aleją nagle pot zimny koszulę klei, bowiem pytanie w głowie mi tkwi : czy aby kluczem zamknąłem drzwi? W spiesznym powrocie znów myśl się rodzi : Nic nie poradzisz - starość nadchodzi. Siedzę i czytam. Nagle myśl żywa jakimś pragnieniem z fotela zrywa. Robię trzy kroki, staję przy szafie i jak to cielę na nią się gapię... Pojęcia nie mam po co ja wstałem? Czego tak bardzo i nagle chciałem? Oj, coraz bardziej mi to już szkodzi ,że ta nieszczęsna starość nadchodzi. Jadę na urlop. Prasuję spodnie, żeby wśród ludzi wyglądać godnie. Biorę walizkę, pędzę nad morze.... Lecz tam miast śledzić dziewczyny hoże, zamiast podziwiać plażowe akty... ... Czy wyłączyłem wtyczkę z kontaktu? Może dom spłonął? Strach we mnie godzi... Tak to już jest, gdy starość nadchodzi. Żeby nie znaleźć się kiedyś w nędzy zaoszczędziłem trochę pieniędzy. W dużej kopercie, zamkniętej klejem, dobrze ukryłem je przed złodziejem I teraz... już od paru miesięcy nie mogę znaleźć moich tysięcy. Ech. Nie pojmiecie tego wy młodzi jak miło żyć, gdy starość nadchodzi.. Pomimo moich najlepszych chęci -nie zawsze mogę ufać pamięci. Więc by jej pomóc, a przez nią sobie, czasem na chustce węzełki robię. A potem jeden Bóg wiedzieć raczy co który węzeł ma dla mnie znaczyć? Choć mi się nawet nieźle powodzi, wciąż mam kłopoty. Starość nadchodzi. Dwa razy dziennie - raz przy śniadaniu, a potem w obiad, po drugim daniu zażywam leki, tabletki białe: cztery połówki i cztery całe Często się pieklę (bom nie aniołem),gdy w obiad nie wiem czy rano wziąłem? Tę gorycz klęski wątpliwie słodzi wiedza, że oto starość nadchodzi. Żuję kolację - w niej polędwica me podniebienie smakiem zachwyca. Pogodnie dumam o tej starości....Czy ona musi stale nas złościć? Przecież jest piękna!!!! Masz sporo czasu... Chcesz iść nad wodę, albo do lasu, to sobie idziesz - nikt ci nie broni. Z łóżka zbyt wcześnie też nikt nie goni, bowiem nie musisz pędzić do pracy jak wszyscy twoi młodsi rodacy. Co prawda wigor z wolna przekwita, lecz po co wigor u emeryta? Podwyżki pensji już nie wyprosisz, należną gażę poczta przynosi... Spokojnie patrzysz jak świat się zmienia, gdyż wiek ci daje mądrość spojrzenia... Więc wiwat starość! Niechaj nam służy, nawet gdy trochę chwilami nuży, Bowiem - jak sądzę - w tym jest rzecz cała, by jak najdłużej ta starość trwała...!!! Autor nieznany japoneczka01 - Śro 31 Gru, 2014 17:03 Halina Brzeska Baby żyją dużej Wiosna, słońce, słodycz kwiatów; gdzieś w gałęziach śpiewa kos. A TY zamiast kochać, marzyć - musisz w książkach trzymać nos. Kończysz studia, sesja trudna- musisz ostro w książkach ryć. Może byś to i wytrzymał, gdyby nie dziewczyna ta: ciemne włosy, bystre oczy ; tak pomaga ci, tak dba i mieszkanie jakieś ma. Jesteś święcie przekonany chcesz być z nią – to właśnie TA! Lata płyną, dzieci rosną - tu synowa, a tu zięć. Żona trochę poszarzała; już straciłeś na nią chęć. Jakaś taka zatyrana: w pracy dyżur; w domu pięć. Czasem chce z Tobą pogadać: pogardliwy jest Twój ton; o czym miałbyś z nią rozmawiać - ma pracować, dbać o dom. Pod gazetą, na tapczanie nudy już nie możesz znieść. Pod gazetą, na tapczanie masz już lat – dziesci sześć. Może byś tak dalej trzymał, gdyby nie dziewczyna ta: sekretarka, cud-blondyna, dwoje oczu modrych ma i spojrzenie powłóczyste raz po raz ku Tobie śle. Tobyś musiał być z kamienia, żeby nie zakochać się! Jesteś święcie przekonany - chcesz być z nią i ona chce. Pełnoletnia seks-dziewczyna ma już lat dwadzieścia dwa. Nowa miłość, nowe życie, w nocy nowy kwili brzdąc. Nowa żonka czyści konto, drugi etat musisz wziąć „Ty zarabiasz nazbyt mało ONA ma wydatki ciąć? !” Oczy miłej zachmurzone, miast błękitu – zimna stal, gdy jej mówisz, jak ją kochasz niecierpliwie patrzą w dal. Czekasz na jej ciepłe słowo, choć na mały, czuły gest, jesteś święcie przekonany, ze źle z twojej winy jest. Może byś i to wytrzymał, gdyby wolniej płynął czas. Siwe włosy, wiotkie mięśnie, nie ten wzrok, wciąż słabszy słuch i podstępem rośnie brzuch. Ty się nigdy nie poddajesz; teraz też się bierzesz w garść : Fitness, jogging, tenis, , zawał—-t r r r a c h i Kostucha stoi w drzwiach! Młoda wdowa może westchnie, może nawet rzuci kwiat, lecz jest święcie przekonana, że po Tobie sporą rentę będzie brać dziesiątki lat. |
||||||
